Ik bof. Voor mijn werk zit ik een week all inclusive op Curaçao. Uiteraard niet om alleen maar Amstel Brightjes weg te tikken op het strand maar vooral ook om hard te werken met Antillianen. Je zou een contrast verwachten, hard werken en Antillianen is nou eenmaal niet een combinatie die als eerste in onze blanke hoofden opkomt, maar dat valt alleszins mee. Antillianen werken hooguit anders.

[img]http://www.pinkbullets.nl/files/Curacao (200 x 150).jpg[/img]

Fascinerend voorbeeld hiervan is de beurs waar ik deze week mijn werkgever vertegenwoordig. Vierentwintig uur voor de grote opening is de beurshal nog één grote bende. Standmuurtjes staan slechts sporadisch en het tapijt is vies en bezaaid met rommel. Behalve degene die de hal huurt, en haar twee assistentes, lijkt niemand zich hier druk om te maken, de standbouwers al helemaal niet. Tuurlijk, tussen de lunch- en de rookpauze door willen ze best even kijken of er nog ergens een muurtje moet komen, maar de kans dat ze die dan ook direct plaatsen is gering. Toen ik vanmiddag, vier uur voor de opening, weer een kijkje kwam nemen stond tot mijn verbazing alles waar het staan moest en kon ik rustig onze stand gaan inrichten.

Komende uit een wereld die zich laat kenmerken door draaiboeken en deadlines was dit wel even wennen. “Komt goed” is hier een veel gehoorde uitspraak en voorlopig heeft die me nog niet teleurgesteld.

Een andere grote overgang is de hitte. Toen ik vorige week op het vliegtuig stapte liet ik een koud en druilerig Amsterdam achter. Acht uur later bevond ik me in een tropisch klimaat, inclusief klamheid, muggen en brandende zon. De impact hiervan op het dagelijks leven is niet gering. Zo begint alles een stuk vroeger dan ik gewend ben en zijn mijn eerste afspraken soms al om half acht. Hiermee wordt werken op het heetst van de dag vermeden. Werken op de beurs is trouwens in betrekkelijke kou, dankzij de airco, maar op andere locaties, zonder airco, is het een totaal andere beleving. Overleggen en scherp zijn bij dertig graden klamheid en met zweet stromend van je nek tot je bilnaad valt niet mee.

Dan zijn er nog de vrouwen. Al dan niet ingegeven door de hitte leeft hier duidelijk de overtuiging dat vlees getoond moet worden. Beyoncé zei het al:”if you got it, flaunt it”, en dat doen ze. Het ene diepe decolleté na het andere wordt mij om de oren geslagen. Op zich een fijn gegeven, ware het niet dat al deze inspiratie tot weinig leidt. De enige waar ik mee naar bed wil zit namelijk in druilerig Nederland en masturberen op Curaçao blijkt geen sinecure. Een ochtenderectie is een stuk minder prettig wanneer elke beroering ervan leidt tot een zware zweetuitbarsting en dus zeer onprettige plakkerigheid aan de lakens. De airco aanzetten en wachten tot de kamer een betere temperatuur bereikt is een nog ergere afknapper dan alle laatjes van het nachtkastje doorzoeken naar dat ene condoom dat je ineens heel erg nodig hebt. Onder de douche springen is ook geen bevredigend plan. Zoals alle mannen (en toch zeker een boel vrouwen) weten, zijn water en zaad geen fijne combinatie. Alles gaat klodderen en plakken en zonder lenzen kan ik niet zien waar alles heen is gegaan met het risico dat het kamermeisje straks mijn jongens van de muur staat te boenen, en dat is natuurlijk gênant. Kortom, eigenlijk is het best afzien, zo'n werkbezoek.

Mijn andere columns vind je hier

Bekijk alle logs van Vladimir