Ik ben Amsterdammer. Tenminste, ik ben in Amsterdam geboren en er na een kort verblijf in de polder weer teruggekeerd. Beschermd opgevoed in een huis met een tuin enzo. Nu, op 3 hoog achter, ben ik gelukkig en gedraag ik me zoals van een Amsterdammer verwacht mag worden: arrogant, tolerant tot ik ergens last van heb en van mening dat er buiten de ring niks te beleven valt. Hoe kan het dan dat ik laatst wakker werd in een bungalowpark vér buiten de ring en het er nog leuk had ook?

[img]http://www.pinkbullets.nl/files/Superieur stadsmens (200 x 150).jpg[/img]

Simpel. Ik ben verliefd en verliefde mensen doen nou eenmaal rare dingen, zoals een weekend met je kersverse schoonfamilie in een bungalowpark in de achterhoek doorbrengen. Beladen met vooroordelen was ik op de trein gestapt, klaar om elk vreemd accent te belonen met een schamper lachje of een veelbetekenende oogrol. Alles om mijn superioriteit als Amsterdammer, stadsmens en Randstedeling te benadrukken, want zo doen wij dat nou eenmaal.

Eenmaal aangekomen moest ik mijn vooroordelen vrijwel direct laten varen. Jammer, want ik mag graag lekker zeiken, maar ik kon het gewoon niet daar. Het begon al in de Burger King. Ik hou niet van sausjes dus mijn burger moest apart gemaakt worden en zou later naar mijn tafel worden gebracht, “als ik dat niet erg vond”. Ik was direct van mijn stuk gebracht; zoveel klantvriendelijkheid had ik nog nooit eerder mogen ervaren. Toen ik na het in ontvangst nemen van mijn wisselgeld ook nog eens vriendelijk werd toegelachen sprongen de tranen me bijna in de ogen. Hoe anders dan de gemiddelde fastfoodmedewerkers in Amsterdam die vooral uitblinken in denigrerende en verveelde blikken. Maar dat zijn dan ook Amsterdammers. Toen de burger even later, net zo sausloos als besteld, werd gebracht met weer een glimlach, was mijn beeld al behoorlijk bijgesteld.

Eenmaal buiten liep ik met ferme pas naar mijn bestemming. Ik werd echter nageroepen door een groepje jongeren dat buiten de Burger King de beste tijd van hun leven aan het verhangen was. “Meneer, meneer, uw iPod!” Ik dacht eerst aan kattenkwaad en wilde stoïcijns doorlopen, maar toen het geroep aanhield en er een skaterachtig type zelfs achter me aan kwam lopen keek ik toch om. Waar in Amsterdam een op straat gevallen mp3-speler binnen drie minuten op marktplaats zou staan werd deze me hier teruggegeven. Met weer die glimlach.

Natuurlijk, er is geen fuk te beleven, er lopen teveel dure koeien rond en de angst voor buitenlanders is onevenredig groot maar toch, toch heeft het wel iets, daar zo buiten de ring.

Mijn andere columns vind je hier

Bekijk alle logs van Vladimir