Zenuwachtig bijt ik op mijn lip. Mijn linkerhand is in mijn jaszak op zoek naar iets, al weet ik niet zo goed wat. Onder mijn iets te lange nagels blijft het zand hangen wat zich al die weken geleden in mijn zak heeft verzameld en lijkt te vermeerderen in plaats van te verminderen. Ik peuter het zand onder mijn nagels vandaan terwijl ik om me heen kijk. Samen sterren kijken op het strand, terwijl jij me voorlas uit je favoriete Drs. P. bundel, zelfs mijn cynisme moest wijken voor zoveel romantiek.

Nadat je de picknickmand tevoorschijn had getoverd, dacht ik even te bezwijken aan dezelfde romantiek. Toen de zon langzaam op begon te komen, nam je afscheid van me met slechts een voorhoofdkus, niets meer en niets minder.

***

Sinds die dag heb ik in een roes rondgelopen. Zelfs als ik mijn bril wel droeg, zag de wereld er vaagjes uit, vol met mooie kleuren. Iemand botst tegen me aan en mijn maag draait weer even een rondje. De mensenmassa neemt toe en het lukt me niet om gezichten te onderscheiden en woorden op te maken uit het aanzwellende geroezemoes. Een licht paniekgevoel maakt zich van mij meester. Wat nu als hij al voorbij is gelopen? Wat nu als hij er helemaal niet is? Mijn rechterhand graait wanhopig in mijn jaszak op zoek naar iets wat me houvast kan geven.

Naast zand vind ik nu een oud treinkaartje. Enkele reis Den Haag - Utrecht. 17 juli, de warmste dag van het jaar.

In de trein was het moeilijk geweest om het treinmeubilair van de mensen te kunnen onderscheiden, alles was met elkaar versmolten en dankzij mijn gloeiende wangen parelden er kleine druppeltjes zweet op mijn voorhoofd. Behalve op de plek waar jouw lippen zachtjes mijn huid hadden beroerd. Twee ontmoetingen, twee voorhoofdskussen. Zou vandaag kus nummer drie volgen, of stond er iets anders te gebeuren?

Het geroezemoes van de mensenmassa neemt toe en mijn ogen schieten van het ene naar het andere gezicht. Opvallend veel blonde mannen zijn vandaag buiten. Maar niet hij. Althans, nog niet. Elke vezel in mijn lijf voelt dat hij in de buurt is. Plotsklaps maakt een van de vlinders in mijn maag zich los, vliegt door mijn slokdarm en vestigt zich in mijn keel. Ik draai me om en daar sta jij. Als ik mijn mond open om een uiterst erudiete openingszin op je af te vuren, klinkt er slechts en raspend geluid. Teder kijk je naar mijn roodgekleurde wangen. Je pakt mijn rechterhand en veegt er een paar zandkorrels af. "Hier ben ik." Ik knik. Je pakt mijn gezicht vast en kust me op mijn lippen. Het is niet onopgemerkt gebleven.