"Ik heb een beestje, ik heb een beestje!" gilde ze uit. Alsof wij haar de eerste keer niet hadden verstaan. "En nu dan?" was onze vraag. Ze was in gedachte verzonken en zocht de plek waar de zwarte zesvoeter heen was gekropen.

Blaadjes sla gingen opzij, zalm kwam langs het bord terecht. En overal plakte het van de dure dressing. Van harte gefeliciteerd vriendin E.!
Het begon al feestelijk toen ik met een rood hoofd en veel te hoge stiletto's binnen kwam vallen met mijn zwarte jas wijd open a la Matrix.
Het grote feestelijke gezelschap bestond uit de jarige en vriendin L.
(En een gros omzittende 50plussers die ons geërgerd aankeken omdat we zoveel geluid aan het produceren waren.)

We kregen uitleg over de Engelse hapjes die zouden passeren, een voorafje met zalm en een glaasje champagne.
Na een roerig gesprek over het vreemd uitziende sausje, gefriemel aan de sla en een mond vol zalm kwam ik tot de conclusie dat het misschien netter was geweest om eerst te proosten.
Gelukkig zijn wij allemaal even lomp en hebben we alsnog het glas geheven op de jarige.

Even later keken eenentwintig sandwiches ons aan. Allen voorzien van onherkenbare lekkernijen. Maar na broodje drie kwam de beroemde kreet.
Ze had een beestje.
Een klein zwart beestje die rondjes liep over de binnenkant van haar broodje.
Ik stak mijn hand op en wenkte de dichtstbijzijnde ober. Met een te harde stem waardoor alle omringende bezoekers verdwaasd in hun maaltijd aan het prikken waren opzoek naar de familie van E. haar beestje.

Het desbetreffende broodje vertrok naar de keuken waar wij nog in volle glorie konden meemaken hoe het gehele team zich over de ongenode gast boog.
E. controleerde ondertussen de overige broodjes.
Opeens stond de chef kok naast het tafeltje en keken verschillende omstanders ons verbaasd aan.
"Iemand van jullie had een beestje?" E. zat nog steeds met grote ogen naar de lege plek te staren waar haar bord had gestaan.
"En daar zijn jullie toch niet bang van geworden he dames? Ik heb namelijk de sla eigenhandig twee keer gewassen"
Toen ook ik grote ogen kreeg over de manier waarop er tegen ons gepraat werd kwam de legendarische zin;
"En bovendien, jullie zijn toch geen vegetariërs?" zei hij lachend voor hij terug liep naar de keuken.

Toen er naderhand in plaats van verse Engelse muffins, voorverpakte vettige Aldi cakejes op tafel werden gezet was de toon gezet.
Geen gratis champagne, geen maaltijd op kosten van de zaak en al helemaal geen feestelijke liederen voor onze jarige.
Het scheen hier de normaalste zaak van de wereld te zijn dat er iets over je bord kruipt.
En je moet eerlijk zijn, op sommige plekken wil je gewoon geen beestjes hebben..

--------------------------------------------------------------------------------------
Voor al mijn columns klik hier.

Bekijk alle logs van Leura