Wende Snijders is een van de beste zangeressen in Nederland. Wende trad de afgelopen jaren op in theaters, waar ze Franse chansons zong. Wende is heel goed in meeslepen. Als je haar Franse liedjes hoort, waan je je in Parijs. Je voelt vlinders in je buik, als je in gedachten langs de Seine loopt. Je voelt de vlinders versnellen, in een draaimolen in Montmartre. Je voelt het verdriet als de romance vervolgens eindigt. Je ruikt het verse stokbrood, de stinkkaas en je proeft de wijn. Je hoeft geen Frans te kunnen om te begrijpen waarover ze zingt. Het zijn liedjes om te luisteren met een wijntje erbij, en dan lekker mee te brullen wanneer ze een keel opzet.

Wende was er klaar mee, die Franse chansons. Ze ging zelf liedjes schrijven in het Engels. Popliedjes. Wende heeft lef. Een nieuwe markt aanboren, zonder enig onderzoek te doen. Heel zeldzaam in crisistijd. Heel ambitieus, zeggen managers dan (dat is vaagtaal voor ‘dat wordt niks’).

Donderdag was de showcase van haar nieuwe album in Paradiso. “Ik heb nog nooit staand publiek gehad” zei ze. Het publiek, gemiddeld 35 jaar (!) moest ook wennen. “Sst”, fluisterden ze soms. In Paradiso! Het ziet er misschien uit als een kerk, maar.. come on.

Het concert begon met gehijg. Een liedje begon met een housebeat, toen kwam er een rustig stukje zang en dan weer gitaren en drums. Wende was lekker aan het experimenteren, maar het publiek wende er maar niet aan. (in deze zin zat het flauwste woordgrapje ooit). De zelfgeschreven teksten waren goedkoop, zoals in veel popliedjes. Niveau Britney-Christina-Jessica (i love you – miss you –yadayadayada). Had ze dat nou in het Frans of Spaans gedaan, dan was het niet zo opgevallen.

Wat Wende ook leuk vond aan pop was publieksparticipatie. Dat het publiek mee gaat zingen, gaat klappen, de zaal in tweeën en dan tegen elkaar, je weet wel. Dat moet je dus NOOIT proberen als je net een nieuw album ten gehore brengt. De dertigers in hun pumps en overhemden, waren volledig gedesoriënteerd in Paradiso (huh?plastic bekers?) en in de war door housebeats en maatwisselingen. Wende zette een nieuw nummer in en stak na twee regels de microfoon naar het publiek toe. Het bleef akelig stil. “En nu jullie!” riep ze nog. Verbazing en ongemak gingen door heel Paradiso heen.

Wende, waar zijn je USP’s gebleven? Je gouden strot, de dromerigheid en het brullen? Wende die popliedjes maakt is als een driesterrenrestaurant dat boterhammen met pindakaas en hagelslag op het menu zet. Het kan lekker zijn, maar je mikt op een compleet andere doelgroep.

Het wordt tijd om Wendes marketingplan nog eens te bekijken. Haar core business is zingen en publiek meeslepen. Wende en pop is een mismatch. Het past niet bij haar imago. Popliedjes zijn voor mensen die niet zo goed kunnen zingen (Madonna, Britney). Pop is lekker oppervlakkig en vrolijk. Met pop gooit Wende zichzelf in de uitverkoop, maar de koopjesjagers hoeven haar niet.

Verandering is goed. Lef hebben is bewonderenswaardig. Maar doe alsjeblieft waar je goed in bent. Als ik pindakaaspop wil, ga ik wel naar Madonna.

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns.

Bekijk alle logs van Elly