Een Belgische rockband, koning Arthur in actie en stampende gabberbeats in één weekend? Het is mij overkomen dit weekend en ik loop tot op heden nog met een stijve nek rond…

Het begon allemaal op die bewuste vrijdagavond. Triggerfinger speelde in de Watt in Rotterdam. Voor de mensen die het nog niet weten, dit is de beste Belgische band die ik ken (en ik ken er twee). Gretig als ik ben, stond ik uiteraard vooraan met een groot glas bier en klamme, zwetende rockers om me heen. Al vanaf de eerste gitaarnoot wist ik: “Ik ga morgen last krijgen van mijn nek”. Het geluid wat deze drie gasten produceren kan namelijk simpelweg niet onder stoelen of banken worden gestoken. Geen ziel in de zaal die het in zijn botte (langharige) hoofd haalt om de teennagels in de grond te laten staan. Het werd springen geblazen en er werd heftig met het hoofd op en neer gegaan.

Na een uur de gehele zaal van mijn zweetdruppels te hebben voorzien, hield de band het voor gezien. Ik was bekaf en rende naar de bar voor een nieuw (groot) glas bier. Mijn vriend en ik bleven hangen in de Watt en hebben nog wat staan napraten. Die avond speelde ook De Dijk in de grote zaal en het was duidelijk te zien wie voor De Dijk kwam en wie niet. Alle 30 plussers met spijkerbroeken en hip haar gingen direct na het optreden huiswaarts waardoor wij overbleven.

Een uur later zag ik in ene een gabber lopen. Ik was er heilig van overtuigd dat het een vreemde was zeker, die verdwaald was zeker, maar niets was minder waar. Er bleek een heuse gabber avond plaats te vinden onder de naam Deathchant VS pacemaker ( what’s in a name!) Ik had geen idee dat deze subcultuur nog zo in leven was dat er een hele avond op gebaseerd kon worden. Mijn nieuwsgierigheid was in ieder geval gewekt.

En zo gebeurde het die avond dat ik stond te hakken en zagen op de beats van Hellfish (ik verzin het niet) en Destruction! Ik stond er wel lichtelijk misplaatst tussen met mijn lakbroek en fanfarejasje, maar ik had tegen die tijd genoeg goudgele rakkers op om daar zogezegd schijt aan te hebben. Gelukkig kon ik wel meedoen met het hoge danstempo, want toen ik in een ver, ver verleden in groep 8 zat had ik een vriendje die kon gabberen. En hoe! Van hem heb ik toen de kneepjes van het vak geleerd en wat dat betreft is het net als fietsen, men verleert het nooit! Na enige tijd te hebben staan zagen of mijn leven ervan af hing, heb ik mij teruggetrokken om mijn ogen eens goed de kost te geven. Want gabber leeft en daarmee (her)leven de 90’s ook. Ik heb met groot ontzag gekeken naar een echte gabber (inclusief oorbellen en Cavello) die even liet zien hoe je als hardcore gabber de dansvloer beheerst. Even verderop zag ik een gabberwijfie met vlechtjes, klein rugzakje en zwart plooirokje. Dichter bij de kern kan je niet komen!

Eenmaal thuisgekomen en nog nahakkend in bed te zijn gekropen stond de volgende dag koning Arthur op het programma in de oude kerk in Delft. De hoge stemmen van de opera en de lange monologen van koene ridders vlogen je om de oren! En zo gebeurde het dat ik binnen 48 uur van headbangen, via gabber met een stijve nek bij Camelot ben beland. Het moet niet veel gekker worden…

Bekijk alle logs van NicFinch