Ergens rond mijn twaalfde is een deel van mijn ontwikkeling gestagneerd. Goed beschouwd ben ik 'volwassen' (wat dat ook mag zijn), ik heb een hypotheek, een relatie en verdien mijn eigen geld. Het is nu maandagochtend en ik heb een groot deel van de nacht op de bank geslapen omdat ik per se cartoons wilde kijken op Comedy Central. Terwijl ik dit typ schuif ik mijn ontbijt naar binnen, een overheerlijk stuk baklava. Ik heb me nog niet gewassen, draag een pyjama, hoge hakken en rode lippenstift.

Zelf snap ik het ook niet. Mijn ouders hebben me toch echt goed opgevoed. Maar sinds ik bijna negen jaar geleden uit huis ging is het me amper gelukt om voor mezelf te zorgen. Dat was ook een van de redenen waarom ik uit huis wilde. Geen "gezeik" meer over of ik wel goed ontbeten had en dat ik op tijd thuis moest zijn voor het avondeten. Als ik nu pas om 22 uur ga avondeten en besluit dat chocoladepepernoten en hazelnootpudding best volstaan als volwaardige maaltijd, is er niemand die me tegenhoudt.

Laatst was ik bij een vriend van me. Ik had me voorgenomen op tijd naar huis te gaan, want ik moest 's ochtends vroeg weer opstaan en allemaal belangrijke dingen doen voor mijn werk. Pas na middernacht was ik thuis, ik vond het veel te leuk om op tijd weg te gaan. 's Ochtends vervloek ik dan mijn slappe karakter en beloof ik beterschap. Doodmoe kom ik 's avonds thuis en neem me voor om rond 23 uur te gaan slapen. Om 1 uur 's nachts speel ik domme spelletjes op de PC.

Zodra ik dit stukje af heb, ga ik het roer drastisch omgooien. Ik ga me douchen, trek normale kleren aan en neem een gezonde lunch. Iets met brood ofzo.

Maar eerst ga ik heel even op de bank liggen, ik ben misselijk van de baklava...

Meer columns lezen? Klik hier!

Bekijk alle logs van Judith