Mijn basisschool was een redelijk goed verlengstuk van mijn opvoeding. We leerden dat huidskleur onbelangrijk is, je met iedereen kan en mag spelen en dat er ook kinderen bestonden die het niet zo goed getroffen hadden als wij. Speciaal voor die kinderen deden we de Unicef-loop. Het principe was simpel, je koos een afstand -5, 10 of 15 km- liet je vrienden, familie en buren je sponsoren en nadat je had gelopen haalde je je geld op. Dit was niet echt jouw geld, maar dat ging naar Afrika. Naar zielige kinderen zonder speelgoed en met honger. Of naar een vertrekkende bestuurder.

Ik vind het niet meer dan logisch dat niet 100% van de opbrengst van goede doelen naar de hulpbehoevenden gaat. Wil je immers goed hulp verlenen, heb je toch een organisatie nodig en dat kost hoe dan ook geld. In een ideale wereld werken er bij zo'n organisatie allemaal mensen die geen geld nodig hebben, maar goed zijn in hun werk en mensen willen helpen. Die beloning is voor hen niet in geld uit te drukken, dus hoeven ze ook geen geld. Liever bouwen ze nog een waterpomp in een arm dorpje op de savanne.

Helaas moeten ook altruïstische mensen hun vaste lasten betalen, dus zijn ook voor een goed doel personeelskosten onvermijdelijk. Om dit alles aan te sturen en er voor te zorgen dat het meeste geld ook daadwerkelijk goed terecht komt, heb je een goede bestuurder nodig. Echt goede bestuurder vind je in het bedrijfsleven, waar ze tonnen per jaar verdienen. Wil je zo iemand aan je binden, dan moet je met meer komen dan een appel en een ei en een goed karma. Dus worden ook topmannen van goede doelen goed betaald.

Maar dat een topman opstapt na een conflict en € 350.000 uitbetaald krijgt, vind ik moeilijk. Unicef is er zelf ook niet blij mee. De nieuwe bestuurder krijgt dan ook een fors lager salaris, van nog geen € 120.000. Eind goed, al goed. Zou je denken. Er is alleen een ding wat ik niet begrijp.

Twintig jaar geleden liep ik mijn eerste Unicef-loop en ik had flink veel sponsors. Sommigen gaven 10 cent (gulden hè!) per kilometer, anderen wel een kwartje. Echt gulle mensen gaven een gulden of een riks. En ik liep de blaren op mijn voeten, voor mijn leeftijdsgenoten in Afrika. Als dank kreeg ik na de eerste keer lopen een speldje. Aan dit speldje kwamen in de daaropvolgende jaren zilveren en gouden schoentjes te hangen, als bewijs van mijn grote hulpvaardigheid.

Ik was niet alleen. Bij mij in de regio was de Unicef-loop elk jaar een groot evenement, dus vele duizenden kinderen liepen mee en met zijn allen hebben we vele guldens naar onze hongerige leeftijdsgenootjes gestuurd. Net als veel andere landen. Miljarden zijn er de afgelopen twintig jaar naar Derde Wereldlanden gegaan. Ook komend jaar wordt er weer een Unicef-loop georganiseerd voor basisschoolkinderen om hun leeftijdsgenootjes in den vreemde te steunen. Omdat er nog steeds kinderen zijn zonder speelgoed en met honger. Ondanks mijn blaren.

Houdt het dan nooit op?

Bekijk alle logs van Judith