Niet alleen heb ik een zwak voor glinsterende vampiers, ook geesten vind ik dol fijn. Ik vind het serieus leuk om in het halfdonker op de bank te zitten lezen met een beklemmend gevoel. Tot ik rare geluiden hoor op de zolder, dan vind ik het een stuk minder fijn. 'Schim' gaf mij die lekkere spanning.

Het begin van het boek is vrij saai. Logisch ook, want in de eerste paar hoofdstukken leren we Freddy en Lillian kennen en zij leiden een nogal saai leven. Hun grootste problemen bestaan uit hun dochter, waar ze al jaren niet tot nauwelijks contact mee hebben. Verder kabbelt hun leventje voort. Freddy werkt als onderwijzer en Lillian als verpleegster in een psychiatrisch ziekenhuis.

Niets spannends, niets raars en zo leven ze heerlijk langs elkaar heen. Tot Lillian op een dag een jongetje rondom hun huis ziet scharrelen. Als ze hem volgt, verdwijnt hij plotsklaps. Als hij op een nacht opeens weer verschijnt, begrijpt ze dat ze met een geest te maken heeft. Een boze, verdrietige eenzame geest, die bruut is mishandeld en Lillian om hulp vraagt. Als ze het aan Freddy vertelt, weet hij niet zo goed wat hij met die informatie moet. In eerste instantie is hij bang dat Lillian gek aan het worden is, want geesten bestaan niet.

Pas als hij onder hun huis tijdens het klussen op het geraamte van een klein jongetje stuit, begint hij haar verhaal te geloven en ziet hij de geest ook zelf. Ze besluiten contact op te nemen met parapsycholoog Dr. Marit Sonnenfeld, zodat zij de geestverschijning kan bestuderen.

Zijn de eerste hoofdstukken vrij saai, voor je het weet wordt je het verhaal in gezogen en dendert het op sneltreinvaart verder. Familiegeheimen komen omhoog, de band tussen Lillian en Freddy wordt op pijnlijke wijze blootgelegd, de band met hun dochter, de patiënten in het ziekenhuis waar Lillian werkt, de persoonlijke beslommeringen van Dr. Sonnenfeld... Alles staat in verband met de geest van de kleine jongen. Op deze manier probeert de auteur een bepaalde gelaagdheid aan het verhaal te geven, maar die gelaagdheid ontgaat mij een beetje.

Als lezer vind ik het fijn dat ik zelf mijn conclusies mag trekken, maar dan moet je als auteur niet te veel in het midden laten. Al met al is het een fijn en eng boek om te lezen, helemaal tijdens een van de vele herfststormen. Daarom geef ik dit boek 3,5 van de maximaal vijf roze kogels.

Uitgeverij Q
Oktober 2009
320 pagina's

Meer boeken?

Bekijk alle logs van Judith