Ministerie in shock, Nederland in shock. Seks op bestelling voor longstay-tbs’ers. Afgelopen week ging tijden het International Documantary Film Festival [IDFA] de documentaire “Longstay” in première. Documentairemakers Meral Uslu en Maria Mok volgden negen maanden lang een aantal tbs'ers en verzorgenden bij hun dagelijkse routine.

In de film vertellen deze mensen in opvallend openhartige en indringende interviews over hun verleden, hun misdaden, hun dromen, de liefde. De mannen gedijen bij rust, regelmaat, werk en onderlinge broederschap. Zoals overal zijn er kleine, maar overzichtelijke problemen, zoals het tijdens hun verblijf getrouwde homostel Frank en Dolf die meer privacy willen. Behalve de inwoners wordt ook het personeel gevolgd, onder andere bij een overleg over de mogelijkheden tot 'seksuele zorg'. [bron: www.idfa.nl]

“Normale menselijke behoeften als geborgenheid en intimiteit zijn een groot probleem binnen tbs-klinieken. Het publiek zou eens moeten nadenken hoe het is om 20 tot 30 jaar opgesloten te zitten”. Dat zegt voorzitter Poelmann van de Nijmeegse Pompestichting naar aanleiding van de film Longstay. De film wil volgens hem een discussie losmaken. Dat is gelukt. Het lijkt er alleen wel op dat er meer tegen- dan voorstanders zijn.

Justitie en Nederland vallen in het bijzonder over het gedeelte in de documentaire waarin verzorgers van de Pompestichting, een instelling voor forensisch psychiatrische zorg, uitgebreid de prijs van een escort bespreken. € 105,00 voor een basisbehandeling en € 135,00 voor een all-in behandeling.

Nederland vindt dat haar belastinggeld hieraan niet mag worden besteed. De longstayers zitten vast omdat ze een misdrijf hebben begaan. Ze zitten niet vast omdat ze een lippenstift bij de V&D hebben gejat, nee lustmoorden, hakbijlen en motorzagen komen meer in de buurt. De veertig mannen in deze inrichting worden beschouwd als uitbehandeld en hebben geen uitzicht meer op vrijheid. Een groot gedeelte van Nederland reageert hierop vanuit emotioneel standpunt en vindt dat deze mensen door hun daden alle rechten waar dan ook op hebben verspeeld.

Ikzelf begrijp alle ophef hierover eigenlijk niet zo goed. Deze mannen zitten vast. Terecht, tenminste daar ga ik voor het gemak maar even van uit. Ondanks het woord uitbehandeld krijgen deze mannen toch de zorg die ze nodig hebben om een zo humaan mogelijk leven te kunnen lijden. En dat vind ik prima. Dat onderscheidt de mens van een dier, ook al worden deze mannen door menigeen als beesten bestempeld. Ik zie dit anders. Deze mensen zijn ziek. Geestelijk is er iets niet in orde maar het feit blijft dat het hier om mensen gaat. Ze worden gestraft voor hun delicten en behandeld in een tbs kliniek. Dat neemt niet weg dat ze behoeften hebben. Ze krijgen eten en drinken, ze kunnen zich wassen, ze voeren gesprekken, kunnen een frisse neus halen en hebben behoefte aan lichamelijk contact. Een prostituee, die betaald wordt voor haar diensten, kan deze behoefte vervullen. Ik zeg prima, doen! Het is een zakelijke overeenkomst, een betaalde dienst, die door de verzorger wordt beoordeeld als verstandig voor zijn patiënt. Lichamelijk contact om de drift weg te nemen in plaats van kostbare gesprekken die nou eenmaal niet hetzelfde effect hebben als een uur lang een heftige vrijpartij. Reken maar uit, het lijkt me een stuk effectiever en voordeliger dan een week therapie.

Onder het motto praatjes vullen nog steeds geen gaatjes ben ik voor.

Een overzicht van mijn columns vind je hier