Een weekend in Den Haag en Scheveningen is: eten en roulette spelen in Holland Casino, een architectonische stadswandeling, een bezoek aan de Ridderzaal en de Tweede Kamer, een strandwandeling én een avondje vermaak in de Crazy Pianos. Een paar jaar geleden hoorde je iedereen erover: de Crazy Pianos is fantastisch, daar móet je een keer geweest zijn. Dat ben ik nu. En ik had niet durven dromen dat het zo ontzettend lekker fout was.

Om acht uur hadden wij gereserveerd voor het eten. We kwamen binnen in de grote ruimte met verschillende bars, vol met etende en pratende mensen en in het midden een hoog podium met twee vleugels en een drumstel. We werden naar de achterste bar gedirigeerd in afwachting van het vrijkomen van onze tafel. Daar was net een cocktailworkshop ter gelegenheid van een vrijgezellenfeest gaande. Deze mannen goten de ene na de andere alcoholische versnapering naar binnen terwijl wij aan ons eerste vaasje Heineken begonnen.

Een kwartier later konden we plaatsnemen aan twee tafels en kregen we het keuzemenu uitgereikt. Met de prijs-kwaliteitverhouding hiervan was niets mis: drie gangen fatsoenlijk eten voor 23 euro, vliegensvlug achter elkaar geserveerd. Ondertussen werd het licht steeds verder gedimd terwijl de versterkers steeds verder open gingen.

Al snel werd duidelijk dat een bezoek aan de Crazy Pianos alleen gepaard gaat met een goed humeur. Heb je bij voorbaat geen zin in een foute avond, dan komt die zin niet vanzelf tijdens het eten. Want al snel was de muziek te luid om elkaar te kunnen verstaan en werd meezingen en -deinen onvermijdelijk.

Vroeg op de avond bestond het repertoire van de pianisten vooral uit Hollandse hits ("Rosanne, ik weet dat er heel veel mannen zijn!", "Ik heb een tuintje in mijn hart alleen voor jou-ou-ou", "Ik loop hier alleen in een te stille stad"), afgewisseld met de geijkte pianomuziek ("Sing us a song, you're the pianoman"). Later werd deze set wat uitgebreid met klassiekers uit de jaren 80 en 90, met als hoogtepunt een vrije interpretatie van Gangsta's Paradise, waarbij de zanger bovenop de vleugel ging staan.

Zodra we klaar waren met eten werden onze stoelen opgestapeld, onze tafels ontbonden (het bleken klaptafels met een plank erop) en werd dit alles afgevoerd. Meteen werd de ruimte ingenomen door dansende bezoekers, voor een groot deel groepen vrouwen die vrijgezellendagen vieren. Voor 10 euro kunnen vriendinnen de bruid opgeven voor een speciaal shot. Ze neemt dan plaats op de vleugel, krijgt een theedoek omgebonden, gooit haar hoofd naar achteren en wordt volgegoten met Malibu. Wie dit korter dan 15 seconden volhoudt wordt uitgejoeld.

Met de muzikale kwaliteiten van de pianisten was niet zoveel mis, hoewel de teksten soms nogal te wensen overlieten: "Billy Jean is not my lover. She's just a girl who thinks I am the one. Billy Jean is not my son." Ondertussen vloeide het bier rijkelijk en hadden wij een heel vermakelijke goed-foute avond.

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan