Nederlandse films? Ja! Nederlandse films over de recente Nederlandse geschiedenis? Ja! Nederlandse films over de recente Nederlandse geschiedenis maar dan een keer niet de Tweede Wereldoorlog? Ja!

En dus ging ik zaterdag naar De Storm, een film van Ben Sombogaart over de watersnoodramp die in 1953 zuidwest Nederland trof.

Het is een beproefd concept: een ramp die velen trof terugbrengen naar menselijke proporties door één (fictief) slachtoffer van nabij te volgen. Het resultaat: een rampenfilm en drama ineen. Helaas is deze mix voor De Storm niet helemaal goed uitgepakt.

We maken kennis met Julia (Sylvia Hoeks), een achttienjarig meisje uit een gereformeerd Zeeuws dorp. Ze kreeg vijf weken geleden een kind van een zomerliefde die met de noorderzon vertrok zodra hij hoorde van Julia's zwangerschap. Het hele dorp, inclusief haar eigen ouders, spreken schande van Julia's bastaardzoon. Julia wordt met de nek aangekeken op een feestje waar ze zaterdagavond 31 januari 1953 plezier maakt met haar vriendinnen.

Nadat ze die avond door de hevige storm is teruggefietst naar de boerderij van haar ouders en een paar uur heeft geslapen, wordt ze door haar moeder gewekt: de storm is heviger dan ooit en het zeewater spat hoog op tegen de dijk. Er volgen een aantal spannende scènes die indrukwekkend en realistisch in beeld zijn gebracht: Julia's vader die staand op de dijk het water aan ziet komen door de polder, het gezin dat vluchtend voor het kolkende water naar de zolderverdieping klimt en Julia die eenzaam met haar baby op redding wacht in de kapotgeslagen boerderij.

De volgende morgen wordt Julia op het nippertje van de verdrinkingsdood gered door dorpsgenoot en militair Aldo (Barry Atsma) en begint de zoektocht naar haar zoontje. Terwijl overlevenden van de ramp lopend over de dijk het overstroomde gebied verlaten (prachtige dramatische beelden), trekken Julia en Aldo juist terug het rampgebied in. Ondertussen ontstaat er tussen hen een romance.

Ondanks de indrukwekkende realistische verfilming van de stormramp en de dramatische uittocht van de slachtoffers, is de zoektocht van Julia te oninteressant om het verloop van het verhaal na de ramp spannend te houden. Het is het type zoektocht waarbij de zoekende hoofdpersoon overal net te laat is, terwijl de kijker het gevoel blijft houden dat ze vlak bij haar doel is.

De hoofdrollen worden prima vertolkt door Sylvia Hoeks en Barry Atsma, en ik vond met name de droevige bijrol van Dirk Roofthooft (als de vader van Julia) erg sterk. Maar het stoorde me dat Hoeks (26) en Atsma (36) veel te oud zijn voor de personages die ze spelen. Wellicht is voor deze invulling gekozen omdat de epiloog van het verhaal (mét Julia en Aldo) in 1971 speelt, waarvoor jongere acteurs kunstmatig een stuk ouder gemaakt hadden moeten worden?

De film was interessanter geweest als er één of twee verhaallijnen aan toe waren gevoegd. Zijdelings wordt verteld dat het lang duurde voordat tot het leger doordrong hoe ernstig de gevolgen van de stormramp in Zeeland waren - dit had wat meer aandacht verdiend. In plaats daarvan ligt de nadruk op de bekrompenheid van de gereformeerde Zeeuwen ("het is Gods wil"). Ook interessant, maar niet genoeg voor een geslaagd historisch drama.

Met dank aan de prachtige visuele weergave van de indrukwekkende stormramp krijgt deze film van mij drie van de vijf roze kogels:

De trailer:

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan