Tussen alle DSB-ellende zat ik opeens glimlachend naar het ontbijtnieuws te kijken. Ik zag de man die mijn chocoladecruesli nog lekkerder deed smaken. De man met wie ik wel een beschuitje zou willen eten. Een hele rol beschuit. Mmm..

Voor het eerst in mijn leven keek ik met aandacht naar sportnieuws. Sportnieuws! Normaal het moment om te zappen, maar ik bleef even hangen. Want daar was ‘ie. Slingerend met zijn gespierde armen. Een perfecte oefening. Een schitterende afsprong. Breed glimlachend met zijn zilveren medaille. Dolblij en blessurevrij.

Wat een man, die Epke Zonderland. Wat een schatje! We zijn eigenlijk voor elkaar gemaakt, realiseerde ik me. We hadden een setje kunnen zijn. El en Ep.

Ik heb namelijk geturnd vanaf de kleuterschool, toen heette dat gym. Gym was razend populair door juf Hinke. Het hele dorp zat op gym. Jongetjes en meisjes, pubers, huisvrouwen. We hadden glimmende, knalroze pakjes aan. De meisjes dan, he. Ook de puberende meisjes. Waaronder Meisje Schommeltiet. Mede dankzij haar was de jaarlijkse gymuitvoering het evenement van het jaar in ons dorp.

Helaas, ons dorp werd te klein voor toffe gymjuf Hinke. Ze werd opgevolgd door de oudere norse Truus Inlegkruus, die haar bijnaam niet verdiende omdat ze ongetwijfeld in de overgang was. Als ware motivator krijste ze: “Kanniet ligt op ’t kerkhof en je moeder ligt ernaast”. Dat heeft toch een ander effect als “Yes we can!”. Ze kon vakkundig pepermuntjes in vieren breken en trakteren, maar het mocht niet baten. Er werd massaal afgehaakt. Ik deed mijn laatste salto en hing mijn roze turnpakje aan de wilgen.

Je begrijpt, ik heb mijn lotsbestemming gemist. Als ik was doorgegaan met turnen, zou Epke mijn vriend zijn geworden. Dan zou ie nu op de trampoline springen en met een driedubbele schroef op mijn balkon landen. In de file zou ie tussen de matrixborden een rondjes zwaaien en met een prachtige afsprong naast mij in de cabrio belanden. Hij zou me letterlijk op handen dragen, als ik mijn hoge hakken zat was na een avondje stappen.

Ooh, Epke Zonderland. Het is toch zonde.

Eens kijken of ik dat glimmende roze pakje nog ergens heb…

Bekijk alle logs van Elly