Ik ben zo’n persoon die als ze over straat loopt, diep in gedachten verzonken is. Iemand die uit het niets een hand voor de mond slaat van schrik, of spontaan begint te glimlachen. Gisteren was dat helemaal anders. Je kent dat wel, van die dagen dat je ineens alles en iedereen ‘bestudeert’. Van de jongen met de boze blik en zwarte kleding tot de door verdriet getekende vrouw in de drogist en haar mandje. Elastiekjes met hartjes en prinsessenshampoo voor haar dochter. En aftershave voor haar man.

Ik liep terug naar huis en dacht aan de vrouw in de drogist. Ik had extreem medelijden met haar. Nu kende ik haar uiteraard niet, maar ik had een heel leven om haar heen gefabuleerd en was tot de conclusie gekomen dat scheiden geen slechte oplossing zou zijn. Voor haar, maar ook zeker voor haar dochtertje. Kinderen zijn toch altijd de dupe van ruziënde ouders.

Van een afstandje zag ik ‘m al zitten. Een jaar of zeven. Zo één waarvan je weet dat ‘ie gepest wordt. Helemaal alleen op een muurtje, met blaadjes in z’n vuistje die hij langzaam verscheurde. Ik wist niet goed of hij daar nu zat om alleen te zijn en kwaad zou worden als ik hem te lang bekeek, of dat hij zich heel eenzaam voelde en hunkerde naar een beetje aandacht. Toen ik dichterbij kwam, riep hij meteen al iets naar me.

“Sorry, wat zei je?” “Heb je een kindje?”

“Een kindje? Nee, hoezo?” Ik ben toch niet dik? Ik ben net enorm afgevallen!

“Gewoon, ik heb niemand om mee te spelen en ik vind alleen spelen niet zo leuk.”

Godzijdank. “Kun je dan niet een vriendje ophalen? Of zijn ze niet thuis?”

“Nou, dat kan niet want ik ben met papa en z’n vriendin en m’n stiefbroer maar die is al 19 en ik ken hier niemand want normaal ben ik bij mama en die woont niet in Friesland.”

Figures. “Oh, zijn je ouders al lang gescheiden?”

“Ja, al heeeeel lang. Maar mama is veel liever want vorige week ging ik met mama naar de Efteling en dat was heel leuk, en ik ben twee keer in de bootjes geweest, en twee keer in de Droomvlucht. En toen wou mama in de achtbaan, en die ging zo over de kop en dan vet snel zo zoef, zoef en zo draaien…” Ik moet nooit meer vergeten hoe aandoenlijk kinderen zijn.

“..maar toen in de rij belde papa, en toen zei mama ‘ik heb hier geen zin in’ tegen hem en toen zei ze tegen papa dat hij met mij moest praten. En toen deed mama de telefoon zo dat ik met papa kon bellen maar papa was nog tegen mama aan het praten en toen zei papa ordimerre hoer tegen mama.” Soms is zelfs scheiden geen oplossing.

Bekijk alle logs van NasharaRowold