Vorige week overleed mijn oom, de man van de oudste zus van mijn vader, en op vrijdag hebben we afscheid van hem genomen. Het was een prachtige herdenkingsbijeenkomst waar mijn oom op eerlijke wijze door zijn vrienden en familie werd herdacht. Toch vind ik het een vreemd iets, begrafenissen en crematies.

Het begint al met de onwaarschijnlijke tegenstelling van de dood van iemand, een unieke gebeurtenis, afgezet tegen de lopende band van een uitvaartgelegenheid. Terwijl in de koffiezaal het laatste plakje cake wordt verorberd schuifelt de volgende rouwstout aan de andere kant het gebouw alweer binnen. Hulde voor de uitvaartconsultant (hoe noem je zo iemand?) die elke keer weer oprecht en betrokken overkomt.

Dan de speeches. Een brok in mijn keel en tegelijk ergens de gedachte aan hoe ik het eraf zou brengen achter dat katheder. Zou ik, net als mijn neven afgelopen vrijdag, in staat zijn om een liefdevol beeld neer te zetten zonder op dat moment in te storten? Ik denk nu van niet, maar het schijnt iets te maken hebben met emoties uitschakelen en sterk zijn omdat het moet.

Naast speeches is er muziek. Mijn oom leefde sinds zijn pensioen voor de piano en daar werd mooi en uitgebreid eerbied aan betoond. Zijn einde kwam niet onverwacht en hij heeft waarschijnlijk met zijn naasten de muziek doorgesproken, zoals mijn opa dat ooit met mijn oma heeft gedaan. Ook dit betrek ik dan onwillekeurig op mijzelf. Als ik morgen onder een tram loop, wie kiest dan mijn muziek uit? En zou ik er tevreden mee zijn? Ik hoop maar dat iemand eraan denkt om de meest gespeelde nummers in mijn mp3-speler op te zoeken.

Er wordt afgesloten met de condoleance, traditioneel vergezeld door koffie en een versnapering. En dan komt het. Onvermijdelijk. De semi-ongepaste gezelligheid. Mensen die je al lang niet hebt gezien, die net als jij verdriet hebben maar die je toch ook veel te vertellen hebt. Zo kwam ik er vrijdag achter dat ik een neef in pijpen en een nicht in dozen heb. Dat ik ineens allerlei nieuwe achterneefjes en -nichtjes heb. Dat de neef die ik vroeger verafgoodde allang weer in Nederland woont en dat ik met mijn nieuwe kapsel een jonge versie van weer een andere neef ben. Het wordt zo gezellig dat je bij het afscheid op je tong moet bijten om niet te zeggen dat we dit snel weer moeten doen. In plaats daarvan worden halfbakken plannen gesmeed waar we de volgende begrafenis wel weer op terug zullen komen. De volgende begrafenis. Naar idee.

Mijn andere columns vind je hier