Ik ben in aanraking gekomen met kleine kinderen,
Sterker nog, kleine kinderen met lange snotslierten.
En hoe ik ook probeerde om niet te inhaleren heb ik momenteel een splinternieuw verkoudheidsvirus onder de leden.
Of hoe de medewerkster bij de lokale supermarkt zo mooi beschreef, ik oefen voor zeehond. Daarmee doelde ze op mijn charmante hoest.

Vorige week hoorde ik op de radio dat de desbetreffende dj die dag eigenlijk van plan was om thuis te blijven, hij was namelijk verkouden. Verkouden zeg ik je!
Dus geen koorts, geen nare bijverschijnselen, alleen een verstopt hoofd.
En inderdaad, de beste man had gelijk dat een werkplek zoals ‘de radio’ het zich niet kon permitteren om een snotterende dj achter de microfoon te zetten.
Als je toch je geld moet verdienen met praten of zingen, kan je dan geen vrijstelling krijgen van al die nare virussen?

Zo ook met mijn nobele taak als kraamverzorgende. Ik praat namelijk nogal graag, en veel.
Dat komt omdat ik ook ontzettend veel mag uitleggen en voorlichting geef.
(Ook zou ik graag zingen, en als een soort van troubadour mijn zorgdossier afwerken, maar dat is dan weer niet toegestaan)
En dan opeens, van de een op andere dag word je wakker met een zwaar hoofd, zere keel en een stem waar menig haringvisser jaloers op zou zijn.

Ik liep naar boven bij mijn gezinnetje waar Mama, Papa en zuslief al klaarzaten op bed.
De slaapkamerdeur stond op een kiertje.
“Goedemorgen!” zei ik als eerst, op een niet al te hysterische doch enthousiaste manier.
Dat kwam er nog aardig uit.
“En hoe is ed nou med de borsdvoedinn?’
Verdorie. En ik probeerde het nog zo goed te verbloemen.
Kon ik nou niet eens een keer zoals een normaal mens gewoon uitslag krijgen op een plekje waar de zon nooit schijnt. Of een spier verrekken bij de Zumba.

Neen. Ik heb er zelfs aan zitten denken om het bij de apotheek op een akkoordje te gooien, dat ik bij een volle stempelkaart een grote fles hoestdrank en een flacon neusspray gratis krijg.
Maar daar zou de verzekering niet aan willen meewerken, proestte het meisje achter de toonbank.

En ben ik er goed en wel genezen van mijn kleine kwaaltjes dan dient kleuter twee zich aan. Smeert zijn snottebel aan mijn arm af, hoest een keer smakelijk in mijn gezicht en twee dagen later kunnen we allebei geen wijs meer uit de tekst van het bob-de-bouwer boek
Alleen kan de peuter zich tamelijk goed uiten door een keer Ja en Nee te roepen. En mag ik mevrouw uitleggen hoe ze het best haar kindje kan vasthouden ten opzichte van de tepel. Zonder zelf al te dichtbij te komen vanwege de verminderde weerstand van beiden.

Toch bikkel ik stug door tot mijn werkweek erop zit, settel me vervolgens heerlijk op de bank met een fleece dekentje, stuk chocolade en als het even kan de nieuwste grey’s anatomy.
Het heerst, zelfs op PinkBullets. Dus als iemand mij wil vergezellen dan hoor ik dat graag.

Meer lezen? klik hier.

Bekijk alle logs van Leura