Het was zo’n moment waar je elk ogenblik uit verwacht te ontwaken. Dat de wekker gaat en je grommend maar opgelucht zoekt naar de snoozeknop om daarna een betere droom te dromen. Maar dat was niet zo. Ik werd niet wakker. Ik moest echt aan dat schattige meisje van de boekwinkel laten zien wat ik zojuist had gekocht. Maar laat ik bij het begin beginnen.

[img]http://www.pinkbullets.nl/files/dildo (200 x 200).jpg[/img]

Het was een aantal maanden geleden op een zaterdagochtend. De toenmalige liefde van mijn leven stelde voor om een dagje de stad in te gaan, beetje winkelen enzo, en ik stemde daar in al mijn onschuld mee in. Zelf probeer ik de binnenstad in het weekend te vermijden en koop ik mijn kleren op rustige dagen. Ik had echter niet echt een beeld van de Kalverstraat op zaterdag en ach, hoe erg kon het zijn? Het winkelcentrum in het forenzendorp waar ik getogen ben is op zaterdag immers best gezellig.

Ik zal niet beginnen met de hysterische drukte, dat is te makkelijk, maar dat het druk was moge duidelijk zijn. Mijn echte verbazing was bij de confrontatie met een doelgroep die ik niet eerder in deze context was tegengekomen: middelbare scholieren uit Amsterdam. In het eerder genoemde dorp zien jongens en meisjes tussen de 12 en 16 er uit als jongens en meisjes tussen de 12 en 16. In Amsterdam zien ze eruit alsof ze zijn ontsnapt uit de nieuwste videoclip van 50 cent. Hustlers van nog geen 1m40 met aan elke arm een meisje dat het wel koud móet hebben. Waar waren dit soort meisjes toen ik 14 was? Niet dat het had uitgemaakt, in zo’n minirokje lijkt het me lastig legoën, maar toch.

Wanneer deze minipooiers en hun bitches geen geld aan het uitgeven zijn dan zijn ze het, niet gehinderd door enige kunde of motivatie, aan het verdienen in een willekeurige kledingwinkel. Ik snap ook wel dat je voor weinig euro per uur niet het vuur uit je sloffen gaat lopen maar het lijkt wel of deze jongens en meisjes zijn aangenomen op het talent om zo langzaam mogelijk kledinghangers terug te hangen. Als je weet hoe je in één keer een verkoop per pinapparaat kan afronden zonder de bedrijfsleider erbij te halen maak je overigens ook geen kans op een zaterdagbaantje.

Toch zijn er uitzonderingen. In mijn favoriete boekwinkel werkt een fantastisch meisje. Vriendelijk, behulpzaam én met kennis van zaken. Bovendien weet ik zeker dat zij haar zuurverdiende geld uitgeeft aan degelijke kleding en schoolboeken en dat ze zelf haar breezers koopt. Uitgerekend dit meisje, dit pareltje van de zatermiddagshopervaring, moest ik treffen nadat mijn vriendin en ik onze Christine le Duc kadobon even daarvoor hadden omgezet in een levensechte dildo. Je kent ze wel, zo eentje met huidskleur, aders en ballen. Het lot wilde dat het meisje van de Christine le Duc was vergeten om het antidiefstalplakkertje te deactiveren waardoor even later, bij het binnentreden van de boekwinkel, het alarm aldaar werd geactiveerd. Daar stond ik dan, met mijn opvallend onopvallende tasje en een vriendin die langzaam bij mij weg schuifelde. Het hulpvaardige meisje keek me vriendelijk aan.

"Mag ik even in uw tas kijken meneer?"

Mijn andere columns vind je hier

Bekijk alle logs van Vladimir