Deze zomer was ik op vakantie in Tunesië. Bij elk marktbezoek werd ik alleraardigst verwelkomd met de woorden ‘Ah Nederlands…. kijken, kijken, niet kopen’. Onze calvinistische inborst, die blijkbaar gepaard gaat met een ‘zuunig’ gedrag, waarbij we ons pijnigen door verlekkerd naar mooie dingen te kijken, is wereldwijd befaamd, of beter gezegd berucht. Wat zullen deze marktkoopmannen verbaasd staan te kijken als ze ons bezig zouden zien bij de jaarlijkse Drie Dwaze Dagen (DDD) van de Bijenkorf. Die zijn namelijk weer begonnen, mocht het je ontgaan zijn…

Dit jaar besloot ik me ook lekker over te geven aan deze hysterie. En hoe! Het begon natuurlijk al met de voorpret vooraf. Het uitpluizen van de boekjes met daarin álle prachtige aanbiedingen. Kijken (natuurlijk), vergelijken en vouwtjes in de pagina’s die absoluut op het boodschappenlijstje moesten komen. Vervolgens uitgebreid en veelvuldig met mensen praten en tips uitwisselen over de inhoud van de lijstjes. (Oh, zij wil die trui… Mmm, misschien inderdaad wel leuk ja… die wil ik ook scoren). Ook dat draagt allemaal erg goed bij aan het creëren van het gevoel dat de dagen die komen gaan een absolute must worden. Maar wees ook alert! De mensen met je die gezellige gesprekken voert, zijn tegelijkertijd je concurrenten. Om die kapers op de kust voor te zijn, betekent het dat je er vroeg –
heel vroeg – bij moet zijn.

Woensdagavond, de dag voor de eerste van de DDD, zette ik mijn wekker dan ook op tijd. Ik zou namelijk nog vóór mijn werk langs de Bijenkorf fietsen. Die ochtend voelde ik me toch wel wat beschaamd. Een licht gevoel van twijfel overviel me. Maar, ik wist me te vermannen en stapte op mijn fietsje. Om nu nog af te haken, dat kon toch echt niet, zo hield ik me voor. Even later bereikte ik, zo tegen kwart voor acht in de ochtend, de Dam. En ik was niet de enige. Met mij stonden toch wel meer dan honderd mensen in de regen voor de dichte deuren te wachten. Een gevoel van saamhorigheid bekroop mij. Vergelijkbaar met de situatie dat je in de bergen loopt en je het punt bereikt waar nog maar weinig mensen passeren en iedereen elkaar opeens vriendelijk gedag zegt. Een vrouw naast mij bood me een koffie aan die verderop gratis werd uitgedeeld en de man een paar stappen voor mij glimlachte. Bovendien was ook zanger Jeroen van der Boom opgetrommeld om het wachten wat te veraangenamen. Even tegen achten was het opeens weer serious business. Alle gezichten stonden gefocust op de deuren en iedereen begon langzamerhand steeds meer naar voren te schuiven.

Toen sloeg de klok acht en was het zo ver: jetzt geht loss en ieder voor zich! Wat er daarna gebeurde, laat zich alleen nog maar omschrijven als een wervelwind. Doelgericht liep iedereen af op de plekken waar alles te vinden was wat je wilde hebben. Er waren blijkbaar mensen die nóg beter hun huiswerk hadden gedaan en vooraf een route hadden uitgestippeld. Ik stond wat dat betreft 1-0 achter. Wat verdwaasd liep ik rond en botste tegen mensen aan om mijn lijstje af te werken. Wat nog lukte ook! Gearmd met gele tasjes koopwaar verliet ik na enige tijd het slagveld in de Bijenkorf. Met een moe maar voldaan gevoel kon mijn werkdag beginnen. De hoogtepunten van mijn aankopen? Een Van Dijck-dekbedovertrekset (echt een koopje!), geurstokjes en body cream van Rituals (wat ruikt dat toch lekker!) en een heel mooi jurkje van Soaked (een must have). Hoezo nou, kijken, kijken, niet kopen?!

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns.

Bekijk alle logs van Floortje