Ik ben blootsvoets. Over mijn tengere schouders hangt een witte kimono die met een oranje band strak om mijn middel wordt gehouden. Mijn benen zijn bedekt met een losse witte broek die voldoende bewegingsruimte laat voor snelle beenzwaaien en wegstappen indien nodig. Op de mat is een stukje rood tape geplakt. Ik loop er nonchalant op af en plaats mijn voeten aan weerszijden. Wachtend op het signaal van de scheidsrechter trek ik nog eenmaal de oranje band aan en zoek ik de ogen van mijn vader op de tribune. Hij kijkt bemoedigend. Ik wil winnen. "Hajime!"

[img]http://www.pinkbullets.nl/files/lerenfietsen (200 x 134).jpg[/img]

Er staan veel vaders langs de mat hun kroost aan te sporen tot grootse daden. Zwaaiend met armen, woorden en verwensingen hopen ze een bijdrage te leveren aan de prestatie van hun kind. Twee vaders zijn zojuist uit de sporthal verwijderd nadat ze met elkaar op de vuist zijn gegaan. Een schril contrast met de achtjarige jongetjes die elkaar gewoon een beetje op de grond willen gooien om een medaille te verdienen. Mijn vader windt zich niet op. Tijdens mijn wedstrijden kijkt hij belangstellend toe en geniet hij van mijn fanatisme. Tussen de potjes door rookt hij buiten een sigaretje en komt hij soms terug met een AA’tje voor mij. Ik vind het fijn dat hij er is, eigenlijk kan die medaille me gestolen worden, ik wil winnen voor hem.

Ik draag een ietwat kakkineus overhemd met een nette broek en gepoetste bruine schoenen. De beamer staat opgesteld en ondanks het licht dat de ruimte binnendringt is de presentatie goed zichtbaar op het witte scherm. Ik voel gezonde spanning, lekker wel. De draadloze muis, die ervoor zorgt dat ik kan rondlopen en klikken tegelijk, werkt naar behoren. Ik ben klaar. De voorzitter van de notabelenclub kondigt me aan, "de zoon van", en ik begin.

Mijn verhaal rolt ontspannen de ruimte in. Sterke opening, iedereen scherp, en door. De ruimte is van mij en ik beweeg er vrij in, kijk mensen aan en betrek ze, laat stiltes vallen om spanning op te bouwen en grapjes om deze weer te breken.

Mijn vader zit tussen de toehoorders. Ik weet precies waar en zoek zo nu en dan zijn blik. Bemoedigend. Eigenlijk kunnen de notabelen me gestolen worden, 20 jaar later wil ik nog steeds vooral schitteren voor hem.

Bekijk alle logs van Vladimir