Het is duidelijk. Neem mij nooit mee naar een casino. Ook niet naar een veiling. Of naar de paardenrace. Ik ben namelijk verslavingsgevoelig. Denk ik.

Dit denk ik sinds ik mijn kleding op Marktplaats ben gaan verkopen, een week geleden. Ik geloofde er nooit in. Maar nu, oh man, ik ben niet achter mijn laptop weg te slaan. Ik wacht op biedingen. Doe dan niets en wacht op de volgende biedingen. Soms wacht ik te lang, dan trekt men de bieding weer in. Ik ben duidelijk nog in de leerfase. Na een bieding of twee moet ik het artikel gewoon gelijk verkopen en ketsjinggg, geld cashen!

Ik zit nu zo in de salesmood, dat ik al mijn kleding eens ben gaan bekijken. Wat weg kan, nauwelijks gedragen dus te verkopen voor een leuke prijs, gaat gelijk op de foto en hup, op Marktplaats. Ik vind zelf eigenlijk dat ik wel genomineerd kan worden voor zakenvrouw van het jaar. Nou ja, bijna dan.

Ik sla alleen wel eens door. Zoals ik al zei, met te lang wachten, dan is de bieder al weer vertrokken. Of. En dat is nog erger, door mijn mooie, nog prima draagbare kleding, ook bijna op de foto te zetten. Ik wil dan wel álles verkopen. Maar dan zet ik mijzelf een denkbeeldig stopbord voor mijn neus en zeg hardop: “Nee Marlies, nu ga je te ver!” Ik luister overigens prima naar mezelf. Veel kleding hangt dus gewoon weer netjes waar het hoort te hangen.

Het hippe snowboardjack kon wel weg. Ik heb één snowboardles gehad, maar wilde dit uiteraard wel in een hippe jas doen. Hip was ik die dag in mijn knalroze merkjas. Nu staat ‘ie, na één middag gedragen te zijn, hip online. Oh, ik hoop dat iemand ‘m wil kopen.

Soms verlaag ik mijn prijzen. En als ik dan een bieding krijg, ga ik denken. Zal ik de bieder gelijk het artikel verkopen, of nog even laten zweten. Ik ken de regels nog niet zo goed, maar ik zit als een bezetene te wachten en te kijken. Ik weet wel dat merkkleding het beste verkoopt. Gelukkig zit er in mijn te verkopen kleding wel een indrukwekkend labeltje, wat ik net als de andere verkopers, ook netjes, ingezoomd, op de foto zet. Zodat de koper ziet dat het écht echt is.

Als ik niet thuis ben, kijk ik op mijn telefoon in mijn mail. Een bericht van Marktplaats. Hoera, een nieuw bod. Gejaagd naar huis en kijken hoe mijn zaken ervoor staan. Ik vraag me af of er afkickklinieken bestaan voor mensen die verslaafd raken aan dit soort sites en dan voornamelijk het verkopen, want zelf hoef ik die oude troep van mensen natuurlijk niet.

Ik ben ook al gaan bieden op mijn eigen artikelen onder een andere naam, om zo de bieders scherp te houden. Dat had ik geleerd. Maar daar ben ik mee gestopt. Niet omdat ik het niet eerlijk vond. Het was alleen zo lastig, steeds inloggen onder andere accounts. En als ik dan lekker hoog aan het bieden was sloeg ik, eveneens lekker, door en kreeg ik allemaal mailtjes van mensen die plots hun biedingen introkken. De klootzakken!

Vroeger ben ik wel eens in een casino geweest. Maar hou mij er nu vooral ver vandaan. Laat mij ook niet op paarden wedden. De adrenaline giert al door mijn lijf bij mijn Markplaats activiteiten en bij de bedragen die mijn rekening binnenstromen. Ik ben er goed in, ik wil meer verkopen, aaahhhhh!!

Van drank en drugs blijf ik overigens al mijn hele leven af. Mijn verslaving gaat duidelijk om geld.

En dat is dan wel weer chique.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease