Het leek me leuk om een stukje te schrijven over een film die ik gisteren heb gezien voor dat hij officieel in première gaat komende donderdag. Want wij hadden het geluk om gratis naar de voorpremière te gaan van The Informant met Matt Damon in de hoofdrol. Maar de film werd in de tweede helft al moeilijk te volgen omdat de hoofdpersoon verstrikt raakt in zijn eigen leugens en tegen alle afspraken met de FBI, zijn advocaten en zijn werkgever gewoon een kletskous is. En de man die naast mij zat was dat ook.

De voorstelling was gratis voor Vara-leden. Dus de zaal was vol en iedereen moest gewoon aanschuiven. In het halfdonker ging ik naast een man zitten die nogal fors was. Hij zat in zijn stoel gepropt en ik kwam een beetje in de verdrukking. Dat ik tegen mijn lief aankroop had dus niet zozeer met liefde te maken maar met noodzaak.

De man had een kopje koffie, want je mocht je drinken mee de zaal in nemen. Elk slokje werd gevolgd door een ‘aaaaaaah’. De voorstelling was trouwens nog niet begonnen. Toen lukte het hem niet om zijn lege kopje onder zijn stoel te zetten, want zijn buik zat in de weg. Daarom stond hij op en draaide zich om. Met veel moeite bukte hij zich om het kopje weg te zetten. Toen bleef hij nog even staan om uitgebreid naar de mensen achterin de zaal te kijken. Voor dat hij weer ging zitten gingen zijn handen over zijn broekzakken. Nee stel je voor dat hij al zou zitten en hij had nog iets nodig, dan kon hij er niet bij.

De film begon. Afgaande op de bruine tinten, de close-ups van de retro afluisterapparatuur en het lettertype van de titels mompelde hij iets over de jaren 50. Het verhaal speelde zich af in 1992, waarop hij zich weer hardop verbaasde. Een van de producers bleek George Clooney, dat las hij even voor. Gedurende de film werden meer titels gebruikt, bijvoorbeeld ‘Zürich’ of ‘Tokyo’. Er is echt niks mis met mijn ogen, en toch las hij die titels ook voor. En vooral in de tweede helft van de film toen de leugens naar voren kwamen, zat hij heel vaak te tssssk-en. Heel fijn. Ik zat me zo te storen aan die vent dat ik soms 3 zinnen van een belangrijke dialoog miste. De film was dus niet meer te volgen. Ik vraag me ook af of hij de film wel snapte en niet gewoon afgaande op de gezichten op het scherm bepaalde of hij tssssk zei of ‘O god…’.

Ik had bijna gevraagd of hij klaar was commentaar leveren op de film. Maar ik heb wel vaker ruzie gemaakt in de bioscoop en daar schaamde mijn lief zich dan heel erg voor. Ik heb mijn woede ingeslikt, maar daardoor heb ik een deel van de film niet kunnen volgen en moet ik jullie een recensie onthouden. Toch zweer ik soms bij het vakkundig de bek snoeren van kwebbelkonten in de bioscoop of het theater. Zo zat ik bij de voorstelling van Herman Finkers achter een oud echtpaar waarvan de man een beetje doof was. Hij vroeg telkens aan zijn vrouw ‘wat zegt hij?’. En ze legde alles keurig uit. Totdat Finkers de mogelijke symptomen van leukemie vertelde en de man weer vroeg ‘wat zegt hij?’. Met het antwoord ‘vaginale droogte’ was daarmee de man de rest van avond stil. Hoera voor het stille publiek!

Mijn andere columns vind je hier

Bekijk alle logs van Kirin