Ik ben geschokt. Deze keer niet omdat het laatste exemplaar van dat ene mooie jurkje voor m’n neus werd weggekaapt en ook niet omdat ik afging op mijn eigen gala of om een vergelijkbaar onderwerp waar vrouwen zich urenlang mee bezig kunnen houden. Dit keer gaat het om iets wat er echt toe doet en wat mij betreft al het andere doet verbleken. In de Cosmopolitan staat een stuk over huiselijk geweld. Eén op de tien vrouwen blijkt hiermee te maken te hebben. Eén op de tien!

Ik ben echt geschokt door dit hoge aantal. Stel je voor: dit betekent dat er in een gemiddelde straat in Nederland toch zeker een aantal vrouwen het slachtoffer zijn. En mijn gedachten gaan verder. Ik denk aan mijn vrouwelijke collega’s, mijn vriendenclubje, mijn sportmaatjes… Vrouwen waarvan je het niet weet en die er, blijkbaar ogenschijnlijk, gelukkig uitzien. Ik realiseer me in een keer wat een hoop verborgen leed er achter veel deuren zit.

Verborgen is helaas het goede woord, aangezien veel slachtoffers hun mond houden. Ik lees namelijk dat veel van hen zich pas na zo’n 33 mishandelingen melden bij de politie of andere hulpinstanties. Veelal heeft dit te maken met, hoe raar het misschien ook klinkt, gewenning en ook met schaamte. Mishandeling in welke vorm dan ook past namelijk niet in ons ideale plaatje van een mooi huis, een goede baan, een leuk sociaal leven, brave kinderen en mister perfect.

Ik weet dat het nutteloos is om hier op te roepen dat de daders (mannen, maar toch ook steeds vaker vrouwen… een ‘ongelukkig’ gevolg van de emancipatie?) hun handen thuis moeten houden. Dat spreekt in principe voor zich en juist bij hen voor wie deze norm niet geldt zullen mijn woorden niet aankomen. Wel hoop ik met dit bericht een steentje te hebben bijgedragen aan de afrekening met dit schrijnend taboe. Zodat slachtoffers zich niet langer schamen, in een vroeger stadium inzien dat hun situatie níet normaal is en daarom eerder om hulp zullen vragen.

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns.

Bekijk alle logs van Floortje