Al vier jaar sta ik ingeschreven voor een eigen huisje, de gemiddelde wachttijd bedraagt hier vijf tot zeven jaar dus met een beetje geluk heb ik volgend jaar mijn eigen stulpje.
Leuk ingericht met ontzettend veel smerige beesten en hier en daar wat curiosa.
Ik kan namelijk erg blij worden van kleine dingetjes.

Daarbij komt dat ik een chronisch ravijn in mijn hand heb en dus absoluut niet met geld om kan gaan. En dat resulteert in creativiteit.
Zo kwam ik op het lumineuze idee om mijn tijd te verdrijven met schilderen.
De dag ervoor had ik een kek ‘roodkapje’ schilderijtje gemaakt en nu moest het wel iets zijn wat niemand zou ontgaan.
Onze toiletruimte! Voorzien van degelijke blauwe vloertegeltjes, een wit toilet, en een wit behangetje. En burgerlijk is niet echt mijn ding.
Op naar de praxis.

Ik kocht de meest opvallende blauwe bus muurverf uit het schap en een stel rollers. Hier zou ik wel een middagje zoet mee zijn.
Dat had twee voordelen.
Ik kon niet nog meer geld gaan uitgeven èn het verdreef mijn verveling.
Moeder was naar het centrum en vader was aan het werk.
En ik stond met een bakje verf te balanceren op de rand van de wc (natuurlijk is er weer geen plaats voor een fatsoenlijke ladder) met een roller in de hand, blauwe spetters op mijn gezicht. En een nat vaatdoekje om foutjes weg te werken.
Roodkapjes schilderen is èèn ding, een muur sauzen een heel ander verhaal. Om mijn kleren niet te verpesten had ik een schitterende pyjamabroek aangetrokken, nee niet die van vorige week

En hoe kan het ook anders, vijf minuten later stond er een knulletje aan de deur met een pakket waar ik voor moest tekenen. Met mijn blauwe spetters en schitterende kledij.
Weer een fashion statement de wereld in geholpen.

Na het bruut dichtslaan van de verfbus, het uitspoelen van de rollers en alle bewijsmaterialen wegwerken zat ik voldaan op de bank.
Het blauw deed pijn aan je ogen, mijn taak was volbracht.
Moeder kwam terug met een trotse tas boodschapjes en ging niet veel later een plasje plegen.

Een schel gilletje klonk vanuit de gang. “Wat heb je gedaan!” gilde ze uit.
En daarop volgde: “Ik vind het hartstikke mooi”
Mijn moeder heeft dan ook glansrijk de kunstacademie afgesloten en kan mijn artistieke uitspattingen wel waarderen. Hoe lelijk het soms ook mag zijn.
Toen mijn vader niet veel later binnen kwam deelde ik mede dat ik naast de legendarische roodkapje, nog een schidlerijtje had gemaakt. Het hing op het toilet.
Mompelend sjokte hij de gang in en er volgde een ijzige stilte.

Mijn roodkapje kwam wel aardig tot zijn recht.

Bekijk alle logs van Leura