Wat was ik blij toen mijn scriptie af was. Nooit meer bijna-leuke grapjes aanhoren van de hoogleraar die altijd zo om zichzelf gniffelde. Nooit meer schelden op mevrouw de heroïnehoer en mevrouw de heks. (Wij hadden kritische docentes die er uitzagen alsof ze onder een brug hadden geslapen. En we konden heus wel met feedback omgaan. Hoezo?)

Ik had er zin in. Lekker afstuderen, verhuizen, ik had meteen een leuke baan.

Had ik er maar wat langer over gedaan. Studeren was geweldig. Iedereen woonde op een kwartier fietsafstand. Je kon lopend naar de kroeg, rollend terug naar huis, soaps kijken in je badjas en om drie uur ’s middags afspreken om te gaan shoppen. Er waren stapavonden, meidenavonden en gekke feestjes. We hadden goedkope wijn, kansloze dates en heel veel lol. Het Zwitserleven-gevoel, maar dan low-budget.

Nu wonen we allemaal ergens anders. We hebben serieuze banen en relaties.

Er gaat iets helemaal mis. Het lijkt wel of we volwassen worden.

Iedereen gaat samenwonen, overwerken, fietstassen kopen, naar de schoonfamilie en bloesjes strijken. (for the record: ik doe alleen aan overwerken). We hebben bewoonbare, schone huizen, compleet met plantjes of erger.. een tuin. Hebben we een feestje, dan beginnen mensen rond middernacht te gapen. Er wordt over auto’s en kinderen gepraat alsof het interessante dingen zijn.

HELP. We worden degelijk. Dit kan zo niet langer.

We gaan een datum plannen. We gaan feesten, drinken, snacken, meer drinken en ons flink misdragen. Helemaal losgaan, flirten en onze booties shaken totdat de zon opkomt.

Over een maand of vijf moet het wel lukken.

Wedden dat we voor tweeën thuis zijn?

Bekijk alle logs van Elly