Gisteren zat ik in de metro in Amsterdam, onderweg naar school. Ik volg sinds kort een acteeropleiding in de hoofdstad.
Heel erg Fame is dat.

Met twaalf andere eerstejaars (ik ben 29 en mag mijzelf eerstejaars noemen, hoe knap is dat? De andere eerstejaars zijn trouwens ongeveer net zo oud als ik, het is niet zo dat ik mij opeens tussen de achttienjarigen bevind, godzijdank) heb ik stemles, beweging en spel.

Het is Fame in het klein.
Dat is heel leuk en soms een beetje raar. Je doet namelijk dingen die voor de buitenstaander wat vreemd over kunnen komen. Een open mind is dus wel een vereiste voor een acteeropleiding, anders word je er alleen maar overspannen van.

Neem de stemles bijvoorbeeld.
Twaalf mensen, op matjes op de grond, maken geluid. Heel veel geluid. Raar geluid ook.
Naast de standaard 'ohms' en 'uhms' is het ook de bedoeling dat je de geluiden die in je opkomen gewoon laat gaan. Dat zijn bij ons vooral gaapgeluiden, de les begint namelijk om vijf uur 's avonds.
Gevolg is dus dat iedereen vooral heel luid ligt te gapen. Of gewoon in slaap valt.

Bewegingsles is ook zoiets. Gisteren was ik nog een reiger. Ik zag mijn klasgenoten in de vorm van stokstaartjes, slangen en zelfs een zuidelijke hoornraaf voorbij komen. De eerste weken zat ik onder de blauwe plekken door de ingewikkelde parkoersen die we door de zaal moesten afleggen en leek het soms meer op een bootcamp dan op bewegingsles.

De spellessen zijn een ander verhaal. De docenten zijn streng, maar rechtvaardig. Fijn, maar ook doodeng. Als ik ooit al dacht dat ik wel een beetje kon spelen, is die overtuiging de afgelopen maand vakkundig onderuitgehaald.
Inmiddels kan ik het redelijk handelen, maar de eerste weken hadden de lessen verdacht veel weg van psychotherapie. Inclusief huilende mensen.

Schijnbaar schuilt er in mij een kleine sadomasochist, want ik vind al dat afbeulen wel prettig.
Vooral omdat ik weet dat ik vervolgens mooie dingen kan opbouwen. Inmiddels geloof ik ook weer dat ik best wel een beetje kan spelen, dus het gaat al de goede kant op.

En dan is er nog de icing on the cake.
De roedel licht gestoorde zielsverwanten.

Iedereen die weleens theater heeft gemaakt of op een andere manier met acteren bezig is geweest, weet dat je met de groep waarin je werkt binnen no time een hele hechte band hebt. Je moet jezelf wel blootgeven en kwetsbaar opstellen om iets moois te maken.

Iedereen stelt zich dus open. Daarnaast is iedereen dus ook een beetje raar. Dat zijn alle mensen sowieso (wat is 'raar' en wat is 'normaal' überhaupt? Volgens mij is iedereen dus een beetje raar, al weet ik eigenlijk niet eens wat ik onder 'normaal' zou moeten verstaan. We kunnen het er natuurlijk ook gewoon op houden dat iedereen een beetje raar is en dus uiteindelijk heel normaal.), maar mijn klasgenootjes komen er openlijk voor uit. En dat is fijn. Dan kan ik tenminste ook openlijk raar (en dus eigenlijk heel normaal) zijn en daar heb ik vrij veel behoefte aan.

Kortom, de Acteursschool levert me dus heel veel mooie dingen op.
Maar het betekent ook dat ik afscheid moet nemen van andere dingen.

Zoals PinkBullets. Hoe graag ik het ook wil, het wekelijks schrijven voor PinkBullets is niet meer te combineren met mijn acteerbehoefte.

Dit is dan ook mijn laatste blog hier. Snik.

Helemaal stoppen met schrijven doe ik niet, ik heb nog steeds mijn eigen blog (PalmerRocks!) waar ik regelmatig op zal schrijven. En natuurlijk kom ik terug om de andere blogs hier te lezen.

Maar wat de roze kogeltjes betreft houdt het hier op.
Ik voeg me nu weer bij mijn lichtelijk gestoorde zielsverwanten.
En ga genieten van het heerlijke Fame gevoel.

Benieuwd naar al die andere logs die ik de afgelopen tijd heb geschreven? Klik dan hier.

Bekijk alle logs van Niké