Met een klap hoor ik de deur van mijn auto dichtvallen en ik loop beheerst naar de rode loper toe. Het theater heeft er wel werk van gemaakt.
De hoge staart die ik van mijn dreads heb gemaakt zwiept van links naar rechts en ik hoor een jongen tegen zijn vriendin zeggen “Als jij er nou eens zo uitzag”.
Ik kijk naar mijn net iets te dikke buikje en vraag me af hoe deze opmerking bedoeld was. Daar zat ik dan, temidden van een groot publiek op rij 5. Op een rood fluwelen klapstoeltje.

Opeens tikte een vrouw van middelbare leeftijd op mijn rechterschouder of ik wel het goede stoeltje had uitgezocht. "25 ?" Maar u zit op 24! Zei de wijze oude vrouw.
Oh wat ben ik toch ook een stoethaspel!
Snel schoof ik een plekje op met de alleraardigste mededeling dat ik de stoel van mevrouw comfortabel had opgewarmd.
Mevrouw vroeg daarbij of mijn partner links of rechts van mij kwam te zitten. "Ik ben alleen" zei ik, terwijl ik druk in mijn tas aan het rommelen was. En mevrouw slaakte een zucht van medeleven. Alleen.

In de zaal zelf ben je op het podium gericht en valt het niemand op dat je in je eentje aan het grinniken bent om de cabaretier. In de foyer daarentegen, staart iedereen je aan alsof je net je wederhelft hebt vergokt.

De show was van Leon van der Zanden. Die ik voor het eerst heb gezien in een koude tent op Lowlands.
Na een uitzending van zijn voorlaatste show op tv leek het me wel leuk om eens een keertje naar zijn nieuwe show te gaan; Cola.
Hij begon zijn spel met exact dezelfde sketch als op het festival.
Jammer maar acceptabel. Waar ik me wel enorm over verbaasde is dat hij een heel stuk herhaalde uit zijn vorige show, die reeds op dvd is uitgebracht!

De grappen die ik al had gehoord bracht de beste man deze keer een beetje vlak, misschien wat teveel gewerkt de afgelopen dagen?
Gelukkig wist Leon de show een beetje op te krikken met een stukje improvisatie. Duidelijk zijn sterkste punt. De mensen met de grootste mond zijn daar ook automatisch herhaaldelijk de lul, om het maar lekker Brabants te houden.

De gillende en joelende vrouwen naast mij en hun sterk riekende partners maakten het feest compleet. Vanaf nu ben ik van mening dat het theater veel leuker is met vertrouwd gezelschap. En Leon veel leuker met nieuwe grappen.

(Stiekem toch nieuwsgierig geworden? Leon is nog tot 22 februari 2010 te bezichtigen met zijn show 'Cola' in verschillende theaters in Nederland.)

Voor al mijn columns klik hier.