Een man -een doodnormale man- pleegt een moord. Zijn vrouw en kinderen weten zeker dat hij onschuldig is. Een bekende schrijver is ook overtuigd van zijn onschuld en schrijft een pamflet over de zaak, wat voor veel media-aandacht zorgt. De publieke opinie luidt ook al snel dat de arme brave man onschuldig in de gevangenis zit en dat de echte dader (een Marokkaan uiteraard) de dans ontspringt. Zodra de man vrij is, besluit hij een boek te schrijven waarin hij schuld bekent.
Dus geen Whodunnit, maar een Ididit.

Gunnar de Wit is de jongste van vijf kinderen en groeit op in een rijk, cultureel en beschaafd milieu. Eerst in Bloemendaal en vervolgens in een statig pand aan het Vondelpark. Gunnar is echter anders dan zijn broers (Hjalmar, Ingmar en Sven) en zijn zus (Astrid). Waar zij zich laven aan de opvoeding van hun ouders, zet Gunnar zich af door als enige geen WO-opleiding te volgen, maar met Amsterdamse straatschoffies naar de bakkersschool te gaan. Zelf doet hij zich ook voor als een straatschoffie, praat plat Amsterdams en verhult zijn chique afkomst.

Op gegeven moment laat hij zich dan ook door iedereen "Koen" noemen, om af te rekenen met de aanstellerige Zweden-fetish van zijn ouders. Geheel in de lijn van verwachtingen trouwt Koen onder zijn stand, met de volkse Miranda. Tussen Miranda en zijn familie botert het niet en zo vervreemdt hij langzaam meer en meer van zijn oh zo intelligente en ontwikkelde familie.

Hij beschrijft zijn complete leven en dus ook zijn vriendschap met Evert Oldenheuvel, de man die hij uiteindelijk vermoord.

De facto is het een saai verhaal, want slachtoffer en dader zijn al bekend. Echter heeft Désanne van Brederode het verhaal zo goed vormgegeven, dat je door wilt blijven lezen over het leven van Gunnar/Koen de Wit. Zijn jeugd, zijn puberteit, de periode rond de moord, de gevangenis, zijn terugkeer in de maatschappij, zijn familie... Het leest als een trein en vraagt naar meer. Voor je het weet zit je vol in zijn hoofd (of hij in die van jou?) en wil je alleen maar doorlezen. De schrijfster heeft niet alleen plaats ingeruimd voor Koen, maar ook de sociaalmaatschappelijke omstandigheden in de loop der jaren worden natuurgetrouw beschreven, waardoor je bepaalde opvattingen van Koen en de mensen in zijn omgeving in het juiste perspectief weet te plaatsen.

Kortom, een spannend en goed geschreven boek. Zonde alleen van de epiloog, die kwam op mij iets te 'bedacht' over en daarom geef ik 'slechts' vier van de maximaal vijf roze kogels.

Uitgeverij Querido
Oktober 2009
352 bladzijden

Meer boeken?

Bekijk alle logs van Judith