Twee vooroordelen die mij er normaalgesproken van zouden weerhouden om naar een film over een mode-icoon te gaan: Alles wat met mode te maken heeft, is oppervlakkig. En: het wordt vast een enorme chickflick. Daartegenover waren er bij Coco avant Chanel twee kleinigheden die mij toch nieuwsgierig genoeg maakten om me naar de bioscoop te begeven: de wondermooie actrice Audrey Tautou (van Amelie) en het voorzetsel ‘avant’. Want als het verhaal zich vooral voor het modegebeuren afspeelt, dan is er vast een heleboel meer te beleven dan catwalks en kleedkamers. Natuurlijk hielp het ook dat er twee vriendinnen per se wilden gaan, en dat de film alleen draait in cultureel verantwoorde bioscopen. Het bevooroordeelde vlees is zwak.

Coco avant Chanel gunt de toeschouwer een kijkje in het leven van Gabrielle ‘Coco’ Chanel voordat zij doorbrak in de modewereld. Ze wordt samen met haar zusje door haar vader gedumpt bij een weeshuis. Vervolgens maakt de film een sprong in de tijd, tot de twee zussen jonge volwassen vrouwen zijn. Zus Adrienne is romantisch aangelegd, Gabrielle is vooral praktisch, en cynisch. Als Adrienne een baron achterna verhuist waar ze verliefd op is, besluit Coco haar intrek te nemen bij diens vriend Balsan, een man die al even wispelturig is als zij zelf, om aan haar armoedige leven als naaister te ontsnappen. Ze komt hier in aanraking met dames uit de hogere kringen, en maakt direct duidelijk dat ze een compleet andere kijk op mode heeft. Waar de dames getooid zijn met veren en juwelen, en zich hullen in felle kleuren, valt Coco voor de eenvoud en praktische bruikbaarheid van mannenkleding. Ze begint met het ontwerpen van haar eigen hoeden, die direct opvallen en door alerte trendsetters worden overgenomen.

In de loop van de film maakt er ook nog een aanbidder zijn opwachting. Helaas voor haar (maar gelukkig voor ons toeschouwers) is het leven van Coco niet bestemd voor romantiek. Ondanks deze tegenslagen en haar nukken, slaagt ze er uiteindelijk toch in om in Parijs haar eigen zaak te beginnen. Hoe dat afloopt is bekend. De film komt daarmee ook nogal abrupt aan zijn einde. Waar de hele film behoorlijk uitgesponnen het leven van Coco en haar relatie met de andere personages behandelt, moeten we het apres Chanel stellen met een scene in het atelier en een vluchtige blik op de catwalk, gevolgd door een schriftelijke toelichting over het succes van Coco’s bedrijf. Dit is wat mij betreft het enige jammere aan de film. De beelden en het acteerwerk zijn prachtig, het plot wordt goed uitgebouwd en blijft boeien, maar de film komt als een mokerslag aan zijn eind. Dus ondanks dat allebei mijn negatieve vooroordelen zijn ontkracht, krijgt de film van mij toch vier van de maximaal vijf roze kogels.

Eenieder die zich interesseert voor films over het leven van een bijzonder persoon, moet hem zeker gaan bekijken. Nog een gratis tip: bij de filmweken van Albert Heijn kun je deze weken mooi een tweede gratis bioscoopkaartje scoren.

De trailer:

Bekijk alle logs van Fizgig