Wat een helse dag. Het enige wat ik nu wil is helemaal niks.
Gewoon eten en voor de tv hangen.
Ik mik mijn tas onder de kapstok, gooi mijn jas erop en zet de tv aan.

Hm.
Zet. De. Tv. Aan.
Wat doet die ruis op mijn scherm?

Owwwwshit.

Ik kijk naar het kleine, zwarte kastje naast mijn tv, dat normaal gesproken op dit soort avonden in mijn entertainment voorziet.

Ik weet niet veel van het kastje, behalve dat er veel lampjes opzitten, die allemaal aan horen te zijn. Of te knipperen.

Nu knippert er slechts één lampje.

Dankzij mijn uitgebreide kastjeskennis weet ik: dit is geen goed teken.
Ik check m’n vaste telefoonlijn. Dood. De radio. Dood.
Aan m’n internet waag ik me niet eens.

Dus, ik pas de enige oplossing die ik ken voor dit soort situaties toe.

Ik trek de stekker uit het stopcontact. (Mijn fijne provider Ziggo bellen levert over het algemeen nog meer stress en weinig resultaat op. Daar begin ik niet eens aan. Ik raak al gefrustreerd als ik er over nadenk, maar dat komt in een andere blog nog wel een keer.)

Dat zal ze leren. Hah.
Hm. Het blijft bij het ene lullige lampje dat me triest tegemoet knippert.

Een licht gevoel van depressiviteit overvalt me. Geen tv, geen radio, geen internet…
Wat moet ik dan in godsnaam? Ik wilde een avondje relaxed op de bank hangen, hoe moet dat zonder tv?

“Oh, dit is wel heel treurig.” Denk ik dan. Ik kan niet eens één avondje zonder moderne foefjes alleen thuis zijn? Niet één avondje zonder vlak en hersenloos entertainment?

Verdorie, daar zet ik me maar mooi overheen.
Ik ga gewoon heel intellectueel met een boek op de bank zitten. Lees ik ook nog eens wat. Met een fijn muziekje op de achtergrond. Dat is een stuk gezonder dan de hele avond m’n hersens op comaniveau zetten voor de tv.

Mja.
………

Het is ondertussen misschien bekend, maar ik kan dus niet meer zo goed rustig op de bank zitten met een boek. Daar wordt ik gek genoeg juist heel onrustig van.

Ik wil graag op de bank zitten met de tv aan, mijn laptop op schoot een tijdschrift bij de hand en de afstandsbediening om af en toe een beetje te zappen. Anders krijg ik afkickverschijnselen.

De bezigheidsjunk in mij denkt verwoed na. Er moet hier een oplossing voor zijn. Iets.
Dan zie ik het.

De dvd-speler. En mijn collectie Oprah dvd's.
Verafschuwt door velen, mijn redding in nood. Ik begin al een beetje te ontspannen.

Met alleen Oprah en verder niks, voelt deze avond toch erg rustig. Een dvd kijken zonder stressvol multitasken. Ik weet, het klinkt idioot, maar ik vond het écht ontspannend.

Na een paar uur beginnen er weer wat lampjes te branden.

Ik vind het bijna jammer.

Een overzicht van al mijn logs vind je hier.

Bekijk alle logs van Niké