Dingen veranderen. Dat hoort bij het leven en dat is fijn. Vaak brengen veranderingen spannende, nieuwe en leuke dingen, soms brengen veranderingen stomme dingen. Ik probeer open te staan voor elke verandering, maar vandaag heb ik mijn grens gevonden. De grens heeft de vorm van een belachelijk oranje pasje.

De leeuw van ING heeft de Postbank opgegeten. Ik zit al ruim 20 jaar bij de Postbank. Mijn ouders vonden het belangrijk dat we goed met geld om leerden gaan, dus kregen mijn broer, zusje en ik al vroeg een eigen bankrekening. Girorekening eigenlijk. Met een Pennie-spaarpot. Daar kon ik de stuivers, dubbeltjes, kwartjes, guldens en rijksdaalders in rollen. Geen vijfguldenmunten, want die bestonden nog niet toen ik mijn Pennie-spaarpot kreeg. Die munten propte ik later in het vakje voor papiergeld. Als ik dan heel veel geld had gespaard, mocht ik een deel uitgeven en een deel op mijn rekening storten. Gezellig met mama naar de tabaksboer verderop, want dat was ook een postkantoor. Niets geen glimmende bankkantoren, gewoon geld storten en Barbieplaatjes en kauwgum kopen. Gezellig.

Bij mijn Pennie-spaarpot zat ook een bankpas. Geen flauw idee wat ik er mee moest, maar zonder die pas kon ik mijn spaarpot niet openmaken. Vaak maakte ik mijn spaarpot open, haalde al het geld er uit en rolde het er weer vrolijk in. (Wat nou Wii, PS3 of Xbox?)

Toen ik begon te puberen, veranderde mijn Pennie-rekening automatisch in een Easy Blue rekening. Vet volwassen. En ik kreeg een vertaalcomputer cadeau. Middagen lang heb ik met mijn vriendinnen de meest ranzige zinnen naar het Engels, Spaans, Italiaans en Duits vertaald. (Ajutooooo iemand?)

Toen ik klaar was met de middelbare school, had ik van mijn laatste geld een ticket geboekt naar Kreta. Terwijl ik me danig afvroeg hoe ik aan geld moest komen om daar uit te geven, kreeg ik een brief van de Postbank. Mijn Easy Blue rekening werd omgezet naar een Studentenrekening en ik mocht kiezen of ik 1000,- of 2000,- gulden rood wilde staan. Met mijn trouwe blauwe pas op zak en 2000 gulden zakgeld vertrok ik naar Kreta. Fijn man, de Postbank.

Mijn Studentenrekening veranderde in een gewone grotemensenrekening, maar een ding is nooit veranderd, die fijne trouwe blauwe pas in mijn portemonnee. Ik had er zelfs twee, één om te chippen en één om te pinnen. Daar is vandaag een einde aan gekomen.

In de post een foeilelijke oranje pas. Van de ING. Of ik mijn oude passen wil doorknippen, vernietigen, verwoesten, liquideren, KAPUT MACHEN. Natuurlijk wist ik dat het moment er aan zat te komen. Toch doet het pijn. Ik vind de ING te groot, te internationaal en te oranje. Het past niet bij mijn andere pasjes. De reclames zijn stom en er is niets gezelligs of kneuterigs aan. Als ik mijnpostbank.nl intyp, kom ik op een stomme oranje site en nu heb ik ook zo'n stom oranje pasje. Waar ik toevallig nooit om heb gevraagd.

Veranderingen kunnen leuke en spannende dingen brengen, maar soms zijn veranderingen gewoon stom en heb je geen keus dan je er bij neer te leggen en voortaan te pinnen met een stomme oranje pas.

Bah.

Giroblauw past veel beter bij mij.

Meer columns lezen? Klik hier!

Bekijk alle logs van Judith