Hij draait zich om en buigt naar me toe. Een hoekje van mijn brein is kennelijk nog instaat om te registreren wat er allemaal met mijn lichaam gebeurd in de luttele seconden die de handeling hem kosten. Ik zuig scherp mijn adem naar binnen, mijn hart begint een sprint en ik voel de kleur naar mijn wangen schieten. Als het niet volslagen belachelijk zou overkomen had ik gegiecheld.

Zijn gezicht is nu zo dichtbij dat onze voorhoofden elkaar bijna raken. Hij blijft me aankijken en hoe groot de neiging ook is om mijn ogen neer te slaan, ik kan mijn ogen niet los krijgen van de zijne. Dat grappige hoekje van net blijft maar observeren, merk ik verbaast op. Hoe is dat mogelijk, terwijl mijn hoofd aanvoelt als een kermisattractie met van die misselijkmakende, spinnende schotels. Inmiddels is hij zo dichtbij dat ik zijn ogen tot in detail kan opnemen. De zwarte vlekjes in het helle blauw, de witte puntjes aan het eind van de lange wimpers. Mijn adem is na die eerste teug niet meer helemaal op gang gekomen, oppervlakkig, licht gehijg is nog de beste omschrijving.

Als twee magneten met verschillende polen zo automatisch is de aantrekkingskracht. Het naar elkaar toe leunen gaat vanzelf. Moeiteloos, puzzelstukjes. Het lijkt of alle cellen in mij naar hem toe trekken en dat mijn lichaam moet volgen. Alles in me schreeuwt dat ik hem moet zoenen. En wel nu.
Weer houdt dat stukje observatie stand…Je lijkt wel een bouquetreeks figuur, zegt het smalend tegen me.

Ik heb nog geen moment met mijn ogen geknipperd en hij evenmin. Ik ben nog niet zover in mijn bouquetroman verzonken dat ik opeens vind dat zijn ogen een bodemloze put naar zijn ziel vormen, maar het voelt alsof het moment voorbij zal zijn als ik knipper.

Met moeite slik plots overvloedig aanwezig speeksel weg, alsof hij me doet watertanden. Pff, haha, hoont het inmiddels behoorlijke storende hoekje.

Doe het, doe het!, jubelen mijn cellen, zich alvast voorbereidend op de explosie die daarna ongetwijfeld gaat plaatsvinden. Ja, ik ga het doen. Leun nog iets meer naar voren, oogcontact nog niet verbroken, lippen alvast licht geopend. Ik kan de zijne al bijna voelen. Maar dan is het hoekje plots geen hoekje meer. Mijn hele brein vult zich met geschreeuw dat terug kaatst van alle kanten:
DENK AAN JE RELATIE!, echoot het.

Kut. Oh ja.

Aarzeling. Het moment is voorbij. Ik draai me om, niet snel genoeg, zodat ik zijn teleurgestelde blik nog opvang. Registreer wederom glashelder de lichamelijke reacties als hij wegloopt. Mijn schouders zakken af, mijn arm strekt automatisch half reikend achter hem aan. Ik moet plots heel veel knipperen tegen het brandende gevoel in mijn ogen en er zit een band om mijn hart. Goed gedaan, zegt het hoekje, verstandig ook.

Ja, maar verstandig zijn is helemaal niet leuk. Bedankt hoekje.

Bekijk alle logs van Isolde