Een uur te laat. Zou er wat mis zijn? Technisch mankement? Nu provisorisch verholpen? De enorme motor draait al. Wat ben ik eigenlijk maar klein. Ik word duizelig als ik er naar kijk. Wat is dat rammelend geluid? Normaal, denk ik. Nee, hoop ik. Ik heb nu nog de keus. Mijn voeten staan nog stevig op de grond. Wat voelt dat goed. Ik zet een voet op de eerste trede van de trap die naar de ingang van het vliegtuig leidt. Ik hoef niet mee…

Maar toch loop ik door. Iedereen stapt toch gewoon in? Ik loop door als een schaap achter de kudde aan. Als ik plaatsneem, beginnen de lichten te knipperen. Dan pas hoor ik dat er muziek gedraaid wordt: “This will be the day that I die….” Alle tekenen wijzen erop. Daar gaat ie weer, het refrein, zingen we allemaal mee?! “This will be the day that I die…” Ik kijk om me heen. Ben ik nu de enige, die de voortekenen van de ramp, die ons zal overkomen, opvangt.

Ik kijk door het raampje naar buiten en zie de prachtige helderblauwe lucht. Het oneindige blauw lijkt me uitdagend toe te lachen. Verraderlijk of oprecht? Wie durft het aan? De deur naar de cabine van de piloot gaat open. Even vang ik een glimp op van de piloot achter zijn 1001 knoppen. Hij durft. Hij durft heer en meester te zijn van het oneindige luchtruim. Hij durft het aan om de natuurlijke wetten te tarten, om de zwaartekracht te slim af te zijn. Ik weet dat de wetenschap en de techniek het allemaal mogelijk maken, dat er theorieën zijn die precies uitleggen dat vliegen kan. Maar toch…

Het gebeurt al meer dan 100 jaar. Ook dat weet ik. Iedere dag. Ieder uur. Het is een drukte van belang daarboven. Hoeveel mensen zweven er op dit moment wel niet boven je hoofd? Hallo daar, misschien ben ik het wel. Ik zou best vliegangst kunnen hebben, doodangsten uit kunnen staan. Wat het kan natuurlijk misgaan. Sterker nog, het gaat weleens mis. Maar het is niet nodig. Om doodsangsten uit te staan. Je hoeft niet in een vliegtuig te stappen. Je kunt ook gewoon in een auto stappen, of op de fiets of te voet gaan en als zelfs dat teveel is blijf je gewoon thuis. Maar weet je, daar kun je ook dood aan gaan.

Dus ik neem de risico´s van de moderne tijd. Anders zou ik het idee hebben dat ik teveel mis. Ik schud alle lugubere gedachten uit mijn hoofd. Het gaat niet om de keuze of ik wel of niet in het vliegtuig stap. Ik kan alleen maar kiezen uit; ik leef of ik leef niet? Dus kies ik voor het eerste en dan geldt voor mij dat in het vliegtuig stappen een onvermijdelijke consequentie is. Een middenweg bestaat niet. Dus ik zet nog een keer vol in:

Bye, bye…

Lees hier mijn andere columns.

Bekijk alle logs van Daphinitely