Er kwam een hoog piepend geluid uit de hoek van de slaapkamer.
Het is begonnen!
Al twee weken slaap ik op scherp om maar bij de geboorte te zijn en nu, om 1:52 's nachts ging ze bevallen.

Ik wilde het licht niet aandoen want dan zou ik haar storen.
Bindi is mijn naaktcavia en ze kon tussen 4 en 24 september bevallen. Ik voelde al ruim drie weken beweging in haar buikje maar het was nog altijd een verrassing hoeveel baby’s ze ging krijgen.
Het piepen ging meer op gillen lijken en Bindi raakte in paniek.
Een doffe plop.
Ze rende naar de andere kant van de kooi en gaf geen kik meer.

Vijf minuten heb ik gewacht en toen moest en zou ik weten wat er aan de hand was, het licht ging aan. Bindi keek als een hertje in de koplampen en voor haar lag een klein bultje, stil.
Het vliesje zat nog om het jong heen en ik zag dat het met de oogjes begon te draaien.
Bindi deed niets.

Normaal gesproken haalt de moeder cavia het jong uit het vlies, eet de placenta op (sorry) en bevalt dan binnen korte tijd van haar tweede.
Ik zag het kleine bundeltje steeds levenlozer worden en met mijn slimme hoofd pakte ik het dichtstbijzijnde stuk stof in mijn handen. Een pyjamabroek.
Ik pakte het jong op en haalde hem uit zijn vliesje, hij was ijskoud.
Door de stof vlug over hem heen te wrijven kreeg hij het vast wat warmer en inderdaad! Het hoestte en proestte en toen kwam er een klein piepje. Ik had een baby cavia gered. En oei, wat was hij lelijk.

Voor ik het wist lag er nog een hoopje ellende in de kooi. Ook deze liet Bindi zonder aarzelen links liggen. Voor haar eerste jong had ze geen aandacht. Ik haalde nummer twee uit het vliesje. Hoopte dat ik de pyjamabroek in kwestie nooit meer aan zou hoeven en ook nummer twee begon te ademen.
Deze had nog de complete navelstreng met placenta aan zijn buikje hangen dus heb ik een schaartje gesteriliseerd en het jong bevrijd.
Je kunt maar iets te doen hebben midden in de nacht.

Het hield nog niet op, terwijl ik bezig was met nummer twee, diende nummer drie zich aan en Bindi voelde zich nog maar weinig verbonden met het spul wat ze uitgepoept had.
Het laatste caviaatje moest geheel gewassen worden want het vlies was op zijn blote velletje aan het indrogen. Als een echte stoere verloskundige knipte ik ook het derde navelstrengetje door en liet de jongen bij de moeder.

Ze rilden als rietjes en moeder gaf geen reactie.
Met een schone handdoek (die ik ondertussen had kunnen pakken) droogde ik de jongen af en nam ze in mijn armen om op te warmen.
Daar zat ik dan, met mijn haar door de war. Een onherstelbaar vieze pyjamabroek op de grond en een handdoek vol rillende naaktcavia’s.
Drie uur later beviel Bindi van een vierde jong dat veel te zwaar was en waarschijnlijk ademnood had gehad. Het leefde niet meer.

Vanochtend was ze weer een beetje bijgekomen en wilde ze al een keertje aan haar kleintjes snuffelen. Niet veel later was er eentje aan het drinken. Dat is fijn, anders was ik degene die ze twee weken lang iedere twee uur mocht gaan bijvoeden.
Gelukkig krijgen de vrouwen met wie ik werk slechts één kindje en zijn ze meestal niet zo nalatig. Maar vandaag ben ik een held. Een echte caviaheld.

Mijn andere heldendaden lees je hier.

Bekijk alle logs van Leura