Eén van de meest confronterende dingen van het naderen van de 30 is dat vrienden die je al lang kent ineens dingen gaan doen die je tot dan toe alleen aan een vorige generatie toedichtte. Zoals trouwen, kinderen, Volvo’s leasen, parenclubs bezoeken en huizen kopen in Purmerend. De meeste van deze stappen gaan redelijk geleidelijk en vallen pas op wanneer de vriend in kwestie op een dag komt voorrijden in z’n nieuwe leasebak of wanneer je zijn vriendin in een aflevering van Jambers ineens drie negers ziet leegzuigen in een sexbioscoop in Mechelen. Bijvoorbeeld.

Toch zijn er ook stappen die minder geruisloos worden gezet, één van de meest troosteloze overgangsrituelen die de mannelijke wereld rijk is: het vrijgezellenfeest. We hebben ze allemaal wel eens zien lopen in een willekeurige grote stad. Een groepje mannen, vaak uit provincie, jolig en uitgelaten, biertjes in de hand en één van de mannen uitgedost in een grauwe overall, gestreept gevangenispak of roze tutu. Na dit overgangsritueel jarenlang van een afstandje te hebben geminacht moest ik er laatst zelf aan geloven. Ik nader immers de 30.

Met frisse tegenzin begaf ik me op de bewuste zaterdagmiddag naar een bekend plein in Amsterdam om aldaar onze vrijgezel aan te treffen in een roze pak met bijpassende bril. De eerste biertjes stonden op tafel en er zouden er nog vele volgen. Uiteraard moesten we eerst enkele activiteiten ondernemen, rechtstreeks naar de stripclub is ook weer zoiets. Er was een sloep gehuurd inclusief kapitein en mooi weer. Voor drank en playboys (wordt het thema al een beetje duidelijk..?) hadden we zelf gezorgd en de gezelligheid was vanzelfsprekend.

Na 3 uur gemoedelijk dobberen was het tijd voor eten. Veel, slecht en duur eten, oftewel: spareribs in de buurt van een ander bekend plein in Amsterdam. Daarna, met de magen nog rommelend van een onbestemde “marinade”, door naar een comedy café alwaar het barstte van vrijgezellenfeesten en dus extra gezellig was. Inmiddels had ik de smaak toch wel te pakken, gevoelig als ik ben voor de combinatie van humor, kameraadschap en alcohol, en begon ik zowaar uit te zien naar het toetje van de avond, de stripclub. Hier hadden we de hele dag al wat lacherig (hihi, blote mevrouwen) en stoer over gedaan maar toen puntje bij paaltje kwam vond ik het toch wel spannend, al was het maar omdat Jambersklonen tegenwoordig ook in Nederland filmen en mijn oma veel tv kijkt.

Eenmaal binnen werd een met de jaren zorgvuldig opgebouwd beeld van vrolijke studentes die met hun fantastische lichamen een zakcentje bijverdienen door zich al kontwiegend stijlvol uit te kleden snoeihard verpulverd. We bevonden ons in een smoezelig hok met aan de bar enkele vieze oude mannetjes die zich aan het verlustigen waren aan vrouwen die zich verveeld van enkele kledingstukken ontdeden op een piepklein podium. Toch maar een biertje besteld want ja, de uitsmijter was groot en eng en zonder consumptie naar buiten zou ons vast niet in dank worden afgenomen. Het werd ook direct duidelijk waarom de entree gratis was, een biertje was namelijk 8(!) euro. Ik werd er een beetje mistroostig van, duur bier, strippers die duidelijk geen plezier in hun werk hadden(zonder dat ze overigens een onder-valse-voorwendselen-uit-Litouwen-gehaald uitstraling hadden) en vieze mannetjes aan de bar. Toen tot overmaat van ramp de danspaal het ook nog begaf heb ik het opgegeven, deze illusie was ik voorgoed kwijt.

Vijf dure slokken bier en een uit angst ingegeven portiersfooi later zat ik op de fiets, voor het eerst hopend dat de liefde van mijn leven nog even op zich laat wachten.

Bekijk alle logs van Vladimir