Eenmaal bij de spiegel aangekomen schrik ik. Ik zie een bezweet meisje met een rood hoofd en piekhaar, dat danst alsof ze net een beroerte heeft gehad. Ze maakt met haar rechterarm een gracieuze beweging en de linkerarm hangt doods langs haar zij. De bewegingen zijn wild en ongecontroleerd en sommige passen gaan net naast de maat.

Omdat ik een stil kind was en altijd met een boek in een hoekje zat, deden mijn ouders me op dansles. Goede gok, want vanaf dag één vond ik het geweldig. Al snel maakte ik thuis mijn eigen dansjes en probeerde ik mijn vriendinnetjes mijn choreografie te leren. Al konden zij uiteraard niet aan mij tippen. Ik nam mijn favoriete videoclips op en bekeek ze net zo vaak tot ik de choreografie onder de knie had. Vooral de moves van Michael Jackson (VZMH) en later Aaliyah waren bij mij favoriet, geen move was te moeilijk. Bij de streetdance-lessen was ik dan ook een van de besten van mijn klasje. Later maakte ik de overstap naar moderne dans en mocht toen eindelijk optreden. Mijn droom kwam uit, op een podium voor een groot publiek en lekker dansen.

In 2000 kreeg ik een auto-ongeluk en moest ik erg lang revalideren. Pas anderhalf jaar later kreeg ik van mijn dokter te horen dat ik weer mocht dansen, maar ik was mijn interesse verloren. Op de dansvloer gooide ik af en toe mijn heupen los en dat was voldoende. Toch bleef ik in mijn hoofd een goede danseres.

De afgelopen jaren heb ik er vaak over gedacht om weer te beginnen met dansen, maar vond niets leuk en had geen tijd. Deze zomer begon het zo erg te kriebelen dat ik me heb opgegeven voor Zumba. Latijns-Amerikaanse dansen, dus weer lekker de heupen los en fijne opzwepende muziek. Op YouTube bekijk ik verschillende filmpjes en moet stiekem lachen om de mensen die niet helemaal meekomen in de les. Met mijn talent en ervaring moet ik dat een stuk beter kunnen.

De eerste les voelt goed en lekker. Ik ben direct enthousiast en in de zevende hemel. Ik begrijp niet hoe ik zo lang zonder heb gekund. De lerares is mooi en beweegt zich perfect en ik doe haar passen in hetzelfde tempo na. In mijn hoofd zie ik er net zo uit als zij en het voelt heel soepel. Voorzichtig Zumba ik richting de spiegel, omdat ik wil weten of ik er net zo smooth uit zie als ik me voel.

Eenmaal bij de spiegel aangekomen schrik ik. Ik zie een bezweet meisje met een rood hoofd en piekhaar, dat danst alsof ze net een beroerte heeft gehad. Mijn linkerkant is altijd onderontwikkeld geweest en het is dan ook altijd hard werken voor mij geweest om links net zo strak en ritmisch te krijgen als rechts. Het meisje in de spiegel maakt met haar rechterarm een gracieuze beweging en de linkerarm hangt doods langs haar zij. De bewegingen zijn wild en ongecontroleerd en sommige passen gaan net naast de maat. De grootste schok? Dat meisje ben ik. Niets smooth, maar ongecontroleerd lomp met her en der een toevalstreffer.

Als ik mijn voeten en armen in een verschillend tempo moet bewegen, raak ik in de knoop. De tempowisselingen houd ik niet bij. Ik begrijp de pasjes niet na een keer voordoen, maar moet mee blijven kijken en oefenen. Als je negen jaar lang niet meer echt hebt gedanst, verleer je het blijkbaar. Overtuigd als ik was van mijn eigen talent, had ik oprecht verwacht dat ik meteen op hetzelfde niveau door zou kunnen dansen. Maar mijn benen willen niet meer zo hoog en mijn rug rolt en draait een stuk minder.

Dus in plaats van één keer per week, Zumba ik nu twee keer per week en vanaf eind deze maand ga ik ook weer Hip Hop-lessen nemen. Ik zal weer goed worden. Tot die tijd kijk ik elke zondagavond ‘So You Think You Can Dance’ en brul vanaf de bank ‘vette move! Kan ik ook!’. In mijn hoofd, althans.

Meer columns lezen? Klik hier!

Bekijk alle logs van Judith