Ik ben sinds een jaar groen bezig, want ik reis met de trein. En dat is fijn. Want ik kan ook kiezen voor een van de drukste snelwegen van ons land. Mocht je wel eens in de file hebben gestaan en opzij gekeken, dan heb je misschien een trein voorbij zien komen met een vrolijk zwaaiende dame. Dat was ik. En daarna drukte ik weer mijn oordopjes in en sliep weer verder. Of ik maakte me op. Of ik at een bammetje.

Je moet er wel wat voor over hebben, want in de trein zit je vaak met andere mensen. Mensen die harder praten. Mensen die niet weten wat een deo is. Mensen met hun tas naast hun op de bank. En toch hou ik van ze. Want het zijn nu ook mensen met mooie vakantieverhalen. Mensen met nieuwe studieboeken. Mensen die in plat Gronings proberen te vertellen hoe lekker die massage was (“met van die steentjes”). En uiteindelijk heb ik ook uitgerekend dat zowel in tijd als geld geen verschil is met autorijden. De illusie dat je met de auto flexibeler bent wordt aan diggelen geslagen als jij in de file geen kant op kunt, peinzend over sluiproutes. En dan die grappige dj’s op de radio! En dan komt ook nog die vrolijke dame voorbij in die trein naast de snelweg.

Maar gisteren begon mijn ns-idylle barstjes te vertonen. Niet zo zeer het reizen op zich als wel de administratieve afwikkeling. Ik reis nu een jaar met die gele rakkers en ik ben er pas twee maanden geleden achter gekomen dat ik geld kan terugkrijgen van de belastingdienst. Maar vraag mij niet hoe. Want ik ben slecht met dat soort dingen.

Ik heb geprobeerd duidelijkheid te krijgen over hoe ik het moet aanpakken. Dit is wat ik heb begrepen: om mijn reiskosten van vorig jaar terug te krijgen, moet ik een complete aangifte doen. En die heb ik al gedaan, samen met mijn fiscaal partner. Tenminste dat dacht ik. Dus dat moet alsnog. Of opnieuw, want we hebben wel belastinggeld van 2008 terug gekregen. Ik zuchtte een beetje tegen de belastingtelefoon: “moeilijke materie”. De jongeman probeerde nog een keer uit te leggen hoe het zit met gezamenlijke belastingaangifte. Hij begon over een pak suiker van 50 euro, waarvan je een tientje kan terugkrijgen. Stel dat je geen recht heb op dat tientje omdat je voor andere dingen (eieren, bloem) al te weinig hebt betaald, dan kan je partner dat tientje wel terugkrijgen als die voor zijn andere dingen te veel heeft betaald. Ik zuchtte nog dieper door de telefoon en schudde met mijn hoofd, alsof ik de weg had gevraagd in Tokio. Pak suiker?

Van belastingen (en hypotheken, verzekeringen en notarissen) krijg ik altijd een jankerig gevoel in mijn buik. Ik heb altijd het gevoel dat ik meevallers en kansen laat liggen omdat niemand me vertelt hoe het zit. Of ik heb het idee dat me een oor aangenaaid wordt. Want als iemand van de belastingdienst begint over een pak suiker, moet ik dan zijn hele verhaal slikken als zoete koek?

Vanochtend stapte ik zwijgend de trein in. Vol vertwijfeling plofte ik op een bank. De conducteur keek geamuseerd naar mijn kaartje. Waarom schilderen ze die treinen niet net als de belastingenveloppen gewoon lekker blauw, met een vraagteken erop? Dus mocht je je als automobilist afvragen waarom mensen voor de trein kiezen, dan is dat omdat de trein goedkoper is. Maar dan moet je wel weten hoe je je reiskosten terug kan vragen. In ieder geval zul je nooit meer zwaaiende vrouwen in de trein zien zitten.

Mijn andere columns vind je hier

Bekijk alle logs van Kirin