Gebeld worden onder etenstijd door allerlei verkopers en enquêteurs is niet fijn. Het is ronduit irritant. Gelukkig heb ik er sinds een half jaar geen last meer van, want we hebben de vaste telefoon eruit gedaan. Het leek wel alsof ik alleen nog maar gebeld werd door mensen van allerlei energiebedrijven, schimmige financiële instellingen en het pensioenplatform. Samen met de spam die ik krijg zorgt dit voor een intense haat. Welk deel van nee begrijpen ze niet? Mijn moeder heeft in plaats van scheldkanonnades af te vuren gewoon een keer gevraagd: heb jij niet een enorme kutbaan?

Ik heb ooit een maand in een callcenter gewerkt voor een heel foute ‘carrier pre select’ maatschappij, Pretium Telecom. We moesten volgens een bepaald scenario het gesprek leiden en uiteindelijk was een ‘ja’ die werd opgenomen voldoende om de arme stumperds erin te luizen. Wat een foute business was dat. En ik werd nog maar eens bevestigd in mijn zelfbeeld dat ik geen verkoper ben. Want nee is bij mij nee. Eigenlijk kon je aan mijn vraagstelling al merken dat ik ook wel wist dat je geen zin had in een besparing van nul komma twee promille op je telefoonrekening. Gelukkig is Pretium Telecom door de OPTA op de vingers getikt.

Verkopen lijkt me niet leuk. Lopen leuren met spullen en diensten, bah. Ik zou nog wel haringen kunnen verkopen, want zodra mensen je winkel binnenlopen weet je al dat ze van plan zijn iets te kopen. Maar verkopers zijn in de regel irritant. Ze weten allemaal zo goed wat je nodig hebt. Ik ben een keer naar een andere kapper geweest omdat mijn vertrouwde adresje dicht zat. Mijn haren werden lekker gewassen, ik kreeg een kop thee en gaf aan hoe ik het geknipt wilde hebben. En toen ging ze aan de slag. Na een tijdje schoof ze de droogkap over mijn bolletje en kwam ze met een flesje aanlopen. Ze hield een kort verhaal over het ontwarrende en gladmakende effect van de inhoud. Het zou droog haar ontklitten en ik mocht er geheel vrijblijvend naar kijken, en ze zette het flesje voor mijn neus neer. Leuk. Geheel vrijblijvend kijken. Ik kijk vooral geheel vrijblijvend naar mooie mannen. Of zou ze bedoelen dat ik het flesje ook kan kopen? Mijn wangen werden een beetje rood van ergernis. Met je ontklitter. Ze zouden jou eens moeten ontklitten!

En dan weer die, soms indirecte, adviezen. ‘Je hebt wel veel uitgroei’ en ‘Zal ik weer een afspraak voor je maken over zes weken?’. En die standaard praatjes over wat doe je, waar woon je, ga je nog met vakantie, waar ben je geweest, fijne feestdagen gehad? En alles is leuk en gezellig. Het was gewoon echt een domme knipdoos. Bij mijn eigen kapper kan ik me tenminste ontspannen. Ik zat er zelfs een keer zo op mijn gemakje bij dat ik vroeg wat voor werk ze eigenlijk deed. Tja, het was míjn vrije tijd, maar ik was vergeten dat dat voor haar niet het geval was.

En mijn kapper weet ook dat ik zelf om advies of prutjes en smeerseltjes vraag als ik wat wil proberen. Ik hoef van haar nooit vrijblijvend naar flesjes te kijken. En dom lullen over ditjes en datjes hoeft van haar ook niet. Kan er niet een soort OPTA in het leven worden geroepen tegen dom geouwehoer?

Mijn andere columns vind je hier

Bekijk alle logs van Kirin