Waarom wil de samenleving toch zo graag dat je niet single bent? Een onanieverslaafde zonder handen kan op minder medeleven rekenen dan een verstokte vrijgezel. Je kan geen tv-serie of film kijken of het gaat over samenzijn, samen willen zijn, samenkomen of net niet samenkomen en hoe enorm vervelend dat dan wel niet is. Als je dan even van dat gezeik af denkt te zijn en ontspannen reclame kan kijken word je ook daar met gelukkige stelletjes om de oren geslagen. En niet alleen in boodschappen van datingsites en wereldgerechten maar zelfs de dames die incontinentieluiers aanprijzen zijn gelukkig met een guitige grijsaard.

Ik wil er niet voor zwichten maar nu de 30 nadert, en de singles links en rechts sneuvelen, voel ik de druk groter worden. Maar ik weiger. Ik wil me afzetten. Nee, geen blind date met die leuke vriendin van je werk, nee dank je, ik hoef je telefoonnummer niet, wat zit je nou te kijken, ik kom hier gewoon een biertje drinken ja!

Ik ben gezwicht. Noem het oerdrang, maar de marketingmachine van mensen die willen dat iedereen tegen wil en dank gelukkig wordt wint beetje bij beetje terrein. Langzaam maar zeker werd ik nieuwsgierig en ben ik gaan experimenteren met internetdaten (vermoeiend en tijdrovend), speeddaten (leuk maar nietszeggend), sexdaten (niet zo bevredigend als het lijkt) en gewoon daten (wat dan weer gewoon is).

Allemaal leuk en aardig maar uiteindelijk vooral een hoop gedoe en Ze zat er bij lange na niet tussen. Net zoals je de liefde van je leven niet op elke straathoek tegenkomt vind je haar ook niet zomaar in de datingwereld. Gevaar is juist dat je, omdat men daar gretig op zoek is, te snel toehapt en ineens vastzit aan iemand die toch niet aan het zorgvuldig opgebouwde ideaalbeeld voldoet.

Ik doe het dus niet meer. Weg lexa account, geen relatieplanet meer, dag speeddates, ik heb jullie niet nodig. Ook al niet omdat er ineens iemand is waardoor ik slecht slaap en afdwaal tijdens vergaderingen. Shit, als ik niet uitkijk word ik toch gelukkig.