Sommige mensen hebben geen kinderen. Die hebben huisdieren.

En het gekke is, dat zijn dan net kinderen. Daar kun je ook mee praten. En net als echte kinderen kun je ze aankleden. Dat is leuk en dan krijgen ze het niet koud.

Dat laatste wil ik nog wel geloven als ik een rillende chihuahua zie. Al lijken die eerlijk gezegd altijd te rillen, dus volgens mij heeft het vrij weinig met de temperatuur te maken.

Dat bibberen kan ook komen door de baasjes.

Die zijn vaak behoorlijk angstaanjagend. Als je je huisdier in dezelfde Burberry ruitjes hijst als jijzelf, dan ben je volgens mij toch niet helemaal in orde.

Dat wil niet zeggen dat ik me niet kan verplaatsten in de gemiddelde huisdiereneigenaar. Ik heb zelf ook jarenlang huisdieren gehad. Van mijn laatste huisdier, een kat met de meest originele kattennaam ooit, Poekie, was ik ook overtuigd dat zij mij begreep, en ik haar.

Poek en ik waren echte matties. Daar kan ik ook best een beetje in doorslaan hoor. Ook al leeft ze al een tijdje niet meer, haar foto zit nog gewoon op mijn mobiel('Getver, dat beest is dood hoor!' zei een huisdierloze vriendin ooit. Dat zal wel het verschil tussen de mensen met en die zonder huisdier zijn).

Maar goed, ik kan me dus wel verplaatsen in de gemiddelde huisdierenliefhebber. En een beetje projectie is mij echt niet vreemd.

Maar ik wéét tenminste van mijzelf dat ik het doe en dat het waarschijnlijk niet heel reëel is. Ik sla er niet in door en trek mijn huisdieren ook zeker geen kleren aan. Daarnaast ben ik van mening dat een chihuahua of iets anders van dat formaat niet echt een hond is, maar een foutje.

Een duitse herder is een hond. Een dobermann is een hond. Zelfs een labrador is een hond. Maar een chihuahua, nee. (Dit kan dan liggen aan het feit dat ik zelf ben opgegroeid met een hond die een kruising was tussen een sint bernhard en een duitse herder. Groot dus. Wel lief trouwens. Maar een lichte voorkeur voor grote honden wordt zo natuurlijk wel makkelijk bepaald).

Dan is er als kers op de taart ook nog het gesjouw.
Het gesjouw met die beestjes bedoel ik, je ziet ze bijna nooit zelf lopen.

Ik vond het altijd vreselijk, maar nou moet ik toegeven dat toen ik er laatst één zag lopen, op Utrecht Centraal, netjes aangelijnd, ik het nut van het dragen wel inzag.

Het is gewoon levensgevaarlijk, een lopende chihuahua.

Hij is namelijk héél klein. En z'n riempje en bijbehorende lijn, héél dun. Passend bij het hondje, maar daardoor wel bijna onzichtbaar. Ik vond het dus meer een wandelende boobytrap. Baasje en hondje een paar meter uit elkaar met daartussen een strakgespannen, dunne, slecht zichtbare lijn. Tel daarbij op Utrecht Centraal, heel veel gestreste forenzen die dan dus ook heel hard rennen om hun trein te halen, en je hebt een disaster waiting to happen.

Uiteindelijk gebeurde er telkens net niks (gestreste forenzen zijn nog bijzonder scherp, zo bleek) maar ik zag de kleine chihuahua steeds angstiger worden. En geef 'm eens ongelijk. Op z'n kleine dunne pootjes trippelde hij over de gladde vloer van Utrecht Centraal, omringd door grote, lompe, forenzen, die eropuit leken te zijn hem te vertrappelen. Een mijnenveld. Met mobiele mijnen.

Zijn baasje leek het weinig te kunnen schelen. Ze keek niet op of om, trok enkel aan het lijntje om het kleine hondje verder mee te slepen over Utrecht Centraal.

Normaal gesproken vind ik kleine hondjes stom. Ze rillen alleen maar. Ik zou er geen willen.

Maar deze chihuahua vond ik zielig. Ik wilde voor 'm zorgen.
Ik wilde 'm optillen en een jasje aandoen.

Benieuwd naar mijn andere logs? Klik dan hier.

Bekijk alle logs van Niké