"Ik haatte je echt. Niemand kon zo goed het bloed onder mijn nagels vandaan halen als jij. Je kon op zo'n smerige toon écht vuile opmerkingen maken, ook al had je gelijk. En altijd maar het perfecte kind uithangen. Gadverdamme." Aldus mijn zusje. En ze heeft gelijk, op het zussenvlak zijn wij niet altijd succesvol geweest. Zij haatte mij, ik wilde gewoon dat ze weg ging. Dood mocht ook, al was dat wel zielig voor mijn ouders.

Ik was 4,5 jaar oud toen ik een zusje kreeg en verdulle, wat was ik daar blij mee. Ik had al een broer, maar een zusje is toch veel leuker. In de jaren die volgden, was ze mijn persoonlijke speelgoed. Een wandelende en pratende Barbiepop, die het best vond dat ik haar haren toupeerde, make-up op haar gezicht smeerde en de mooiste verkleedjurken bij haar aantrok.

Een klein zusje, wat een feest.

Helemaal omdat ze het mooiste kindje in de hele buurt was. Blonde pijpenkrullen, grote blauwe ogen en een poppenmondje. Een plaatje om te zien. Trots paradeerde ik dan ook rond, met mijn mooie zusje. Dat ging toch best lang goed. Tot het fenomeen puberteit zich opeens aandiende. Ik wilde met mijn stoere vriendinnen spelen en afspraakjes maken met jongens. Kleine zusjes zijn dan vet irritant, weet je. Toch ging het toen nog wel. Tot ook mijn zusje een puber werd.

Een klein zusje, wat een hel.

Ze had een grote mond, sloeg de grofste taal uit en was ronduit onbeschoft. We hadden geen ruzie, maar complete oorlogen. Smerige oorlogen. Als ik in een vlaag van verstandsverbijstering iets vertrouwelijks aan haar had verteld, dreigde ze dat door te vertellen aan mama. Een keer heeft ze het ook echt gedaan. Mijn wraak was vaak simpel, maar doeltreffend. Mijn broer en ik deden allebei het atheneum, mijn zusje zat op de MAVO. Een makkelijk doelwit dus. Met een sardonische grijns wreef ik vrolijk in dat ze niet alleen dom was, maar ook een ongewenst kind, een ongelukje. (Of wat mijn ouders zeggen, ze was een 'cadeautje')

Ik heb een litteken op mijn dij. Daar heeft ze me gebeten. Hard. Ik won het dan vaak op woorden, mijn zusje is fysiek sterker dan ik. En compleet angstaanjagend als ze boos is. Vaak genoeg rende ik voor mijn leven. Toen ik uit huis ging, zagen of spraken we elkaar amper.

Een klein zusje, wat een hel.

Nu ben ik 27 en zij is 23. Allebei min of meer volwassen en op zoek naar onze plek in de wereld. En wat ik jaren niet heb geweten, kom ik nu achter. Mijn zusje is niet alleen mooi van buiten, maar vooral van binnen. Ze is liefdevol, altruïstisch en sociaal. Ze is ontzettend intelligent en open minded. Ze oordeelt nooit zomaar over iemand en is bijna beangstigend wijs. (Ik vrees dan ook dat ik niet langer meer de wijste ben.) Ze is ontzettend grappig en geweldig gezelschap. Met haar kan je feesten, maar ook diepe gesprekken voeren. Ze staat voor iedereen klaar, dag en nacht. Zelfs zoveel dat ze soms vergeet dat ze zelf ook behoeften heeft.

De afgelopen jaren hebben we elkaar eindelijk leren kennen en we kunnen bizar goed met elkaar opschieten. We lijken meer op elkaar dan we ooit hadden gedacht. We zijn vriendinnen geworden. Op het zussenvlak zijn we niet bijster succesvol. Op het vriendinnenvlak des te meer. Ik hou van mijn lieve vriendin, ondanks het feit dat ze ook mijn zusje is.

Tevens hebben mijn ouders meer dan gelijk, ze ís een cadeautje.

Klik hier voor meer columns.

Bekijk alle logs van Judith