Uiterst onaardig, zo zou jij mijn aanhef betitelen. Eet stront en sterf, zou mijn reactie zijn. Niet dat het er iets toe doet, want jij hebt gewonnen. Verkondigde ik hier nog vol trots dat ik nooit meer op je brieven zou reageren, toch schrijf ik je nu. Ik moet wel. Om toe te geven dat jij hebt gewonnen.

Ik zeg; “Ik reageer nooit meer op je brieven! Ha!”
Jij stuurt prompt nooit meer een brief.

Zo ben jij. Walgelijk. Eet stront en sterf. Hoe kan ik je ooit in Van Egterensnaam negeren als er niets te negeren valt? Werkelijk! Ik hoop dan ook dat je van je overwinning geniet, omdat je nu inderdaad daadwerkelijk de eenzaamste man ter wereld bent. Ter universum. Het enige wat je hoeft te doen is toegeven dat jij van mij houdt en bij me wilt zijn. Maar nee, mijnheer is trots. Petje af hoor, applaus! Eet je trots en een lading stront en sterf.

Ik ben volwassen genoeg om toe te geven dat dit alles een pose is. Ik hou nog steeds zo ontzettend veel van je. Ik kan zonder je leven, dat heb ik allang al bewezen. Ik red me gemakkelijk zonder jouw gezemel in de ochtend. Sterker nog, ik vaar er wel bij. Maar ik wil het niet. Ik wil ’s ochtends met jou ruziën over dingen die er niet toe doen. Borden kapot smijten op de grond en met overslaande stem krijsen; “eet stront en sterf!”. Me snijden aan de scherven en me vervolgens door jou laten vertroetelen. Goedmaakseks. Lang en uitputtend en vervolgens de dag opnieuw –maar dan goed- beginnen.

Jij niet. Jij stikt liever in je eigen gelijk. Ik hoop dat het je smaakt, gelijk hebben. Inderdaad, jouw zelfbeheersing is sterker. Jij laat je plannen niet dwarsbomen door iets futiels als emoties of ware liefde.

Ik wacht. Dat weet je en het maakt me razend. Al negeer je me nog vijf jaar, zodra je eindelijk je trots weet in te slikken, weet je gewoon honderd procent zeker dat ik er nog ben. Voor jou. Het zal mooi zijn, dat weten we allebei. Hemeltergend zielsgelukkig, hand in hand slenteren langs het water, zoenen tot we schrale lippen krijgen en zo dweepziek zijn dat niemand met ons om wil gaan. Ik weet zeker dat die dag komt. Jij ook. Jij kunt er voor zorgen dat morgen die dag al is. Dat weiger je.

Dus wat mij betreft kan je gewoon een lading stront eten en stikken. Dan hoef ik niet meer te wachten en kan ik eindelijk door met mijn leven. Lul.

Lees hier alles wat ik tot nu toe gezegd heb over mannen (deze in het bijzonder. Deze man dus). En andere dingen.

Bekijk alle logs van Mia