Dit weekend heb ik het bedacht: het voordeel van lesbisch zijn. Als ik lesbisch zou zijn, dan was mijn man P. een vrouw en dan kon hij (zij) zwanger worden van ons kindje. Ik zou hem (haar) goed ondersteunen tijdens de zwangerschap en, als het kindje eenmaal geboren was, één dag in de week een mama-dag nemen, zoals het een goede ouder betaamt. Dat zou goed uitkomen want P. heeft al last van een tikkende eierwekker en ik nog niet.

Niet dat ik geen kinderen wil hoor - gezinsuitbreiding lijkt me fantastisch. Baby's zijn schattig en opgroeiende kinderen ontzettend leuk. En opvoeden? Ach, als iedereen het kan, kan ik het ook. De kortere nachten heb ik er wel voor over.

Maar ik ben een vrouw. En dus kan ik P. niet bezwangeren: ik zal zelf zwanger moeten worden om een kind te krijgen. En een zwangerschap, dat betekent negen maanden lichamelijk ongemak - als je geluk hebt. Als je pech hebt ben je maandenlang ziek, zwak en misselijk, zit je regelmatig te nagelbijten in een polikliniek omdat er heel misschien iets mis is met de foetus en ligt je werk zo goed als stil.

Als je dat allemaal bespaard blijft dan nog ben je zo moe dat je op feestjes om elf uur al staat te zwabberen van de slaap, ondanks de anderhalve liter cola die je hebt weggewerkt omdat je geen alcohol drinkt. En als je buik echt groot begint te worden moet je zestien weken thuis zitten. Zonder werk, alleen jij en je buik.

Nee, vooralsnog vind ik die zwangerschap geen prettig vooruitzicht. Veel tijd heb ik echter niet meer. Niet alleen hoor ik de eierwekker van mijn geliefde tikken maar bovendien ben ik bijna dertig. Als ik voor mijn 35e (de grensleeftijd voor gezond kroost) twee kinderen wil dan mag ik wel opschieten. Heeft iemand nog wat 'zwanger-zijn-is-fantastisch'-tips voor mij?

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan