Laura van der Meer is freelance journaliste. Speciaal voor PinkBullets heeft ze deze gastcolumn geschreven.

Het lijkt het makkelijkste wat er is: interviewen. Hoe je het ook bekijkt, uiteindelijk komt het neer op het stellen van vragen en het opschrijven van de antwoorden. Klaar is Kees.

Als ik het zelf ergens mee zou moeten vergelijken is het met een apart soort theevisite. Bij precaire onderwerpen –die nou eenmaal de boventoon voeren in de damesbladen waar ik voor schrijf- heb je gewoonweg een aanloop nodig en haal je het niet in je hoofd om met de deur in huis vallen. ‘Vertel eens, waarom bent je op je veertigste nog maagd’ of ‘hoe is het gekomen dat je niet wist wie de vader van je kind was’ is geen goede binnenkomer bij iemand die je nog geen twee minuten kent.

Het is dus een hele kunst om via een kort intro over ditjes en datjes (wat woon je hier leuk!) op een terloopse manier het onderwerp aan te snijden om anderhalf uur later met alle benodigde informatie de deur uit te wandelen. Je vraagt, schrijft, luistert, kijkt, knikt, stelt gerust, wekt vertrouwen, knabbelt aan een koekje, laat je thee niet koud worden en houdt in de gaten welke vragen je nog wilt stellen zonder daarbij op je vragenlijstje te gaan zitten turen. Daarmee breng je namelijk de vertrouwelijke sfeer, die je juist zo zorgvuldig hebt opgebouwd, in één klap weer om zeep.

Op een dag zag ik het wel zitten om mijn eigen frustraties van me af te praten. Ik deed dat bij een psycholoog, die mij tegen een tarief van 85 euro per uur zijn luisterend oor wilde bieden. Maar voordat ik achterover leunde om mezelf onder te dompelen in zijn therapie, begon elke sessie met de gebruikelijke koetjes en kalfjes. En al kosten de koetjes en kalfjes omgerekend 1,40 per minuut en stond ik te trappelen om te beginnen; ik wilde natuurlijk niet te eager overkomen om het alleen maar over mezelf te hebben. Vergelijk het met iemand die haar huis opruimt vlak voor de werkster langskomt, dat is net zo raar. Wie doet zich niet beter voor dan hij daadwerkelijk is? Met als gevolg dat mijn inleidende belangstellende vraag me enorm veel nieuwe inzichten gaf in de man tegenover me. Ik weet nu dat David Bowie zijn grote held is, dat hij zelf basgitaar speelt in een band en vroeger bij KPN heeft gewerkt waar zijn salaris drie keer het dubbele was. Ik weet dat zijn vrouw in de zorg werkt, nachtdiensten moet draaien en dat ze samen twee adoptiekinderen uit China hebben. Bij een van hen is overigens onterecht een hoektand getrokken door de orthodontist, waar zijn vrouw logischerwijs erg boos over is. Ook weet ik dat de psych graag een airco laat installeren in zijn werkkamer, maar daarvoor moet hij wel zijn muur slopen wat hij weer niet ziet zitten.

Ondertussen probeerde ik bruggetjes te bedenken om het over mijn eigen misère te hebben, maar die pogingen mislukten steeds jammerlijk. Na vijf sessies was ik er helemaal klaar mee. ‘Soms kan het goed zijn om gewoon even lekker te praten’, was het zwakke verweer van de praatzieke zielenknijper.

Ach, ik had het kunnen weten. Problemen kun je het beste delen met een journalist. Ons hoef je niet te betalen om gehoord te worden. Wij zullen goed naar je luisteren, doorvragen en de boel overzichtelijk voor je op een rijtje zetten door er een mooi artikel van te maken. Wij kijken niet op de klok; we gaan gewoon niet weg voordat we het hele verhaal gehoord hebben. Het kost je bovendien geen cent en, wees gerust, het persoonlijke relaas van de journalist blijft je écht bespaard.

Klik hier voor meer columns.

Bekijk alle logs van Redactie