Hij groet me niet meer. De stomme man die ik ben gaan groeten. Uit medelijden. Met een hoofdletter M. Ook al vind ik dat een stomme uitspraak. En nu, nu zwaait hij niet meer. Hij kijkt niet eens meer beleefd mijn kant op. Niks, nakkes, nada. Nou, ik ben er klaar mee. Voorgoed.

Het begon op een ochtend zoals elke ochtend. Op de fiets naar mijn werk. De straat uit, lange weg rechtdoor, oversteken bij het grote pand en... en daar blijven we even stilstaan. Niet letterlijk. Ook ik niet. Ik heb er nooit stil gestaan. Nou ja, één keer wel, toen viel het spatbord van mijn fiets. En dat fietst verdomd lastig. Oversteken bij het grote pand dus. Voor dat pand staat iedere ochtend, om kwart voor negen, een man te roken. Een saai, stoffig, lullig type. Met suf haar. En ik ben hem gaan groeten.

Iedere ochtend staat hij daar dus alleen. Te roken. Op het randje van de stoep. Ik fietste langs hem en keek voor me uit. Hij keek. Dus gaf ik hem de dag erna een glimlach. Na dagen, nee weken, nee wel een maand, gaf hij me, als antwoord op mijn beleefde ‘hey jij ook weer hier’ glimlach, een klein herkenningsknikje. Nou, ik wist inmiddels al behoorlijk goed wie hij was. De man van iedere ochtend, in zijn iedere dag dezelfde kleding met zijn iedere dag sigaret. Zijn haar zat na maanden nog geen haar beter. Vanaf die dag ging het snel. Na wat geknik, werd het al snel een vluchtige groet en ik zwaaide zelfs soms een beetje. En als ik eens wat later was, stond hij er gewoon nóg. Nou ik denk dat de ambtenaar daar wel een standje voor kreeg wanneer hij, te laat, weer achter zijn bureau kroop. Een bureau waarop waarschijnlijk een foto staat van een gezin op de camping, uitgeknipt uit het wegenwacht vakantieblaadje, met een vrouw, twee kinderen en een gat, waar de man des huizes ooit stond. Of hij heeft zichzelf in het zwarte gat ge-photoshopt.

Maar al dat gezellige gezwaai, waar ik iedere dag meer tegenop zag, omdat dat soort beleefde acties in het begin altijd leuker zijn dan na een paar dagen, hield ineens op. Fijn, zou je zeggen. Ja, als dit in overleg was besloten. Of als hij er niet meer zou staan. Maar hij staat er nog steeds. Iedere dag. Om kwart voor negen. Met zijn stomme broeken en zijn stomme sigaret. Zijn even stomme haar en zijn nog stommere schoenen en scheve tanden. Maar hij zegt niks meer. Zomaar, van de ene op de andere dag. Omdat. Omdat hij tegenwoordig rookt met een vrouwelijke collega. Soms met twee. En hij lacht zijn lelijke, gele tanden bloot als ze iets zegt. De eerste dagen dacht ik nog dat het niet met opzet was, dat niet-groeten. Nou dat is het dus mooi wel.

Als ik eraan kom fietsen ziet hij me heus nog wel. Op mijn knalroze fiets. En als ik hem zie van veraf, is het enige verschil met wanneer ik hem zie van dichtbij, dat hij een kwart of halve slag gedraaid staat en mij zogenaamd niet ziet. De lul. Weken stond hij op de uitkijk. Weken kreeg ik de zenuwen bij het oversteken omdat ik altijd als eerste iets moest doen bij dat onzekere type met zijn rottige haar. Weken stond hij met zijn glimlach klaar en zat ik met angst en beven op mijn fiets. En nu, nu staat hij leuk te doen met zijn collega. Zijn rookvriendinnen. Tsss. Alsof het hunk nummer 1 is!

Nou heb ik eens nagedacht. Ik fiets er iedere dag langs en iedere dag word ik nu dus genegeerd. Wat nou als ik maandag eens héél hard “Hoi” roep? Dan moet hij toch minstens even zijn hoofd omdraaien. Of zal ik eens van mijn fiets afstappen en vragen waar dit bijzondere gedrag ineens vandaan komt? Ik dacht nog aan omfietsen, maar dan maak ik het hem veel te makkelijk. Nee, dat doen we dus mooi niet! Deze man iedere ochtend verplicht moeten groeten vond ik al niet leuk.

Maar dat deze onaantrekkelijke, zogenaamd onzekere man, op deze manier, omdat hij ook eens een keer aandacht krijgt van een collega, mij zonder melding niet meer groet, is nog veel niet leuker!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease