Op een gegeven moment bereik je een punt in je leven waarop je niet zo snel meer eerste keren beleeft. Ik heb die leeftijd inmiddels bereikt, dus ik dacht dat ik ze ook niet meer zo snel tegen zou komen, die eerste keren. Maar vandaag had ik er toch weer één te pakken.

Ik ben namelijk voor het eerst naar een Iftar gegaan.

Soort van dan.

Voor degenen die niet bekend zijn met de Iftar een bliksem-uitleg: De Iftar vindt plaats tijdens de Ramadan (de vastenperiode van moslims) en staat voor het breken van het vasten. Het moment iedere dag (na zonsondergang) waarop je samen weer een maaltijd mag eten.

In het kader van de integratie, want dat is nog steeds lekker ‘hot’ (een vreselijk woord, hot, maar goed), worden er in Utrecht waar ik woon, verschillende Iftars georganiseerd. Dan kan de gehele Utrechtse bevolking (nouja, een deel dan) gratis (dat is altijd een belangrijk puntje he, gratis) aan een Iftar maaltijd deelnemen.

Dat soort dingen vind ik helemaal leuk.
Allemaal mensen met de meest uiteenlopende achtergronden, met wie je lekker kunt kletsen en waarbij je nieuwsgierig kunt zijn. Je bent er immers om elkaar beter te leren kennen. Tel daarbij op het gratis eten, en je hebt in ieder geval één blije eikel op je Iftar (ik dus).

Vorig jaar kon ik niet bij de Iftar zijn, maar dit jaar ging het me wel lukken. Daarbij had ik met collega S., met wie ik naar de Iftar ging, afgesproken vooraf even wat te eten. Ja, ik weet het , dat is niet helemaal des Iftar’s. Eten voor zonsondergang. En dan daarna nóg eens eten bij de Iftar. Wat dan eigenlijk een centraal, heilig momentje is, als je sámen het vasten doorbreekt.

Maar je eet dan pas als de zon ondergaat, rond een uurtje of acht dus. Dat is best laat als je er al een hele dag op hebt zitten (ik snap ook echt niet hoe mensen het tijdens de Ramadan volhouden de hele dag niet te eten, ik zou om elf uur ’s ochtends al omvallen) en dus leek het ons handig vooraf even een klein snackje te doen. Bij de Surinamer, om wel in de multiculti sfeer te blijven natuurlijk.

Dat kleine snackje bleek geheel volgens Surinaamse traditie echter te ontaarden in een gigantisch bord heerlijk eten. En een erg volle maag. Dat werd dus zeer verzadigd en totaal niet in de Iftar gedachte terugrollen naar de kerk waar de Iftar werd gehouden.

Weer in de kerk gingen we nog even naar het toilet (meiden he, alles samen doen). Natuurlijk kon ik het vervolgens niet laten nog even een scherpe opmerking te maken.

Zoals ik al zei, we waren dus in een kerk, gevuld met mensen die de hele dag hadden gevast en over een uur pas konden eten.
Dus, wat zeg ik dan op zo’n moment?

“Jezus, ik zit echt zó vol van dat eten van net.”

“………”

Collega’s S. en A. trokken wit weg, werden toen rood en vielen uiteindelijk in een zenuwachtige lachstuip terwijl ze schichtig om zich heen keken.

Bij mij duurde het even voor het kwartje viel, maar toen durfde ik de wc ook niet meer uit. Eerst een beetje vloeken in de kerk om vervolgens het hele vasten ook nog eens te kakken zetten. Nee, dat ging weer lekker.

Toen ik de wc uiteindelijk weer uit durfde heb ik toch nog even de opening van het programma rond de Iftar gevolgd. Maar het daadwerkelijk breken van het vasten, het eten dus, heb ik voorbij laten gaan.

Het rook heerlijk, zag er prachtig uit ook. En ik had het ook wel gezellig gevonden aan zo’n tafel. Andere mensen leren kennen, kletsen en lekkere broden naar binnen werken.

Maar ik kon het niet. Niet de Iftar maaltijd. Ik had al gegeten. Heel veel. Bij de Surinamer.

En Jezus, wat zat ik vol.

Benieuwd naar mijn andere logs? Klik dan hier.

Bekijk alle logs van Niké