Sinds kort heb ik een nieuwe bel. Op mijn fiets.
Shiny and new.
Zoals een Vlaming zou zeggen: 'Ik ben zeer fier op dezen bel.'

Hiervoor moest ik het namelijk een tijd stellen zonder bel. Zoals ik het wel vaker moet stellen zonder geliefde voorwerpen omdat ze worden gejat, in het water verdwijnen, of zoals in het geval van de bel, gewoon kapot gaan.

Het bestaan zonder bel schept nieuwe uitdagen. Zo is het passeren van mensen op hoge snelheid dan opeens best spannend. Voor mij tenminste, ik heb nu eenmaal een lage spanningsgrens.

Om botsingen en andere nare situaties te voorkomen kondigde ik mijzelf altijd zeer beschaafd, doch luid en duidelijk aan.
'Pardon!' en 'Sorry!'

Mensen schrokken hier gek genoeg vaak van. Ze keken dan verschrikt achterom en reden bijna tegen de stoep aan. Dat vond ik best bijzonder. Schijnbaar denken mensen dat er iets aan de hand is als je (beschaafd!) roept dat je er even langs wilt.

Ik was dus blij toen ik weer een bel had. Daar zijn we immers allemaal aan gewend. Een korte 'tring' met je bel, en men weet dat je er langs wilt. Een eenvoudige, maar o zo handige uitvinding.

Helemaal fier op mijn nieuwe bel (en fiets, die bel kwam gezamenlijk met de fiets die ik gedwongen moest kopen na het hele 'schroef het frame er maar af' debacle) zoefde ik over de Amsterdamsestraatweg.
Eén simpele duimbeweging was alles wat ik nodig had. 'Tring' klonk het iedere keer vriendelijk. De zee van mensen week soepel uiteen om mij door te laten.

Helemaal heppy de peppy fietste ik zo van mijn huis naar het station. Om de vaart erin te kunnen houden zwengelde ik vriendelijk aan mijn bel, zodat de fietsers die voor mij het hele fietspad in beslag namen, wisten dat ik er graag langs wilde.

Toen kwam de reactie die ik niet had verwacht.

'Sjezus, moet je er langs ofzo?
Heb je haast ofzo?
Sjesus, stel je niet zo aan man, met je gebel!
Sjesus!'

Even een excuus voor al het gejezus, maar dat was nou eenmaal de reactie die ik kreeg. Let wel, op één simpel belletje. Nog zacht ook.

Te verbaasd om iets te zeggen ben ik er langs gefietst. Hoe kunnen mensen in godsnaam zó agressief reageren op een simpele bel?

In mijn hoofd hing het beeld van het stel dat zo woedend reageerde. Ietwat corpulent, fietsend op te kleine, oude, roestige fietsen (waarbij de corpulente billen zich gemoedelijk om het zadel lieten hangen), langzaam vooruitkomend op de Amsterdamsestraatweg.

Het lijken mij mensen die altijd de rest van de wereld de schuld geven van hun problemen. Is er iets mis in jouw leven? Dan is het altijd de schuld van iemand anders. Geen werk? De schuld van de overheid. Politici deugen niet, de belastingsdienst is corrupt en buitenlanders veroorzaken alleen maar problemen.

Maar misschien ga ik dan te ver. Misschien hadden deze mensen gewoon een slechte dag.

Of een slecht leven. Ik bel gewoon vrolijk verder.

Tring.

Bekijk alle logs van Niké