In groep 8 werden we gedrild om goed te schrijven. Nog twee maanden intensief werkwoorden vervoegen en dan waren we klaar voor de middelbare school. En ik wist keurig te benoemen wat een zelfstandig naamwoord was, tussenwerpsel of bijwoord. Maar ik ben het een beetje kwijt geraakt. Dus af en toe zoek ik nog wel eens wat op.

Ik ben deze week in de ban geraakt van het voorvoegsel. Her, ver en be zijn voorvoegsels. Her is verreweg de vervelendste. Het gaat altijd over dingen die opnieuw moeten. Herzien, herbewapenen, herhalen, herindelen en herkauwen. Be doet me niet zoveel. Ver vind ik al beter maar ik sta toch enigszins sympathiek tegenover ont. Het is het meest verontrustende (daar gaan we al) voorvoegsel: ontboezemen, ontregelen, ontbreken, ontroeren en ontwormen. Ja, ont trekt meteen mijn aandacht. Dan heb je nog ontwerpen, ontdekken, ontginnen en ontluiken. Dus aan ont mag je wel een ontregelende als een scheppende eigenschap toekennen.

En sinds deze week heb ik een nieuw woord. Ontkakelen.

Het is mijn laatste werkweek en ik kijk uit naar morgenmiddag 5 uur. We pakken dan onze auto en gaan ergens twee weken langs het water bivakkeren. En vandaag zijn we tot de conclusie gekomen dat we vooral heel weinig willen. Normaal struinen we over mediterrane dorpspleinen, door musea en botanische tuinen, maar dit jaar blijven we gewoon in Nederland. En we willen he-le-maal niks.

Na een jaar werken en verhuizen ben ik wel klaar met pratende mensen. Ik kijk ook nog nauwelijks tv. En het geklets in de trein maakt me chagrijnig. Als iedereen in de trein praat en we rammelen in een gammele boemel, dan kan ik me prima afsluiten voor al het geklets, want het geluid vormt dan éen grote ruis. Maar in een verder stille coupé van een gelikte intercity word je gedwongen mee te luisteren als éen debiel in zijn Nokia begint te blaten.

Nu heb ik het ook erger dan normaal, maar in de regel vind ik kletsen vrij vermoeiend. Heel gek dat ik vroeger een kletskous was. Maar als ik ’s avonds uit ben geweest of ik heb bij iemand gegeten, dan moet ik altijd even een uur op de bank zitten. Dinsdag zijn we ook bij vrienden wezen eten. We kwamen laat thuis. Ik kuste mijn lief en zei: ‘ik ga nog even ontkakelen’.

Ik zei het spontaan. Heb ik nu een woord bedacht voor iets wat menigeen doet, maar waar nog niemand een term voor heeft bedacht? Het is die sigaret na een drukke vergadering, de deur die je dicht doet als de familie net weg is, de lamp die uitgaat op de kinderkamer na het laatste verhaaltje, de stilte in de auto na een verloren voetbalwedstrijd, de nieuwslezer die de papieren pakt als de studiolampen zijn gedoofd. Ontkakel!

Bekijk alle logs van Kirin