Nog altijd is het heerlijk in Friesland. De mensen zijn hier echt niet zo stug als menigeen beweert, maar dat kan ermee te maken hebben dat wij een lief, welopgevoed hondje mee hebben. Het is het hondje van mijn oom en tante. We hebben verder alle tijd van de wereld om twee keer per dag naar de supermarkt te kuieren, een krant helemaal uit te pluizen en ons van alles af te vragen. Kun je met een lange sluitertijd van je camera hartjes tekenen in de lucht met je sigaret (ja dat kan), is het handig om in je eentje de mast te strijken (nee dat is niet handig) en waar wachten tien-jarige meisjes met bikinitopjes op (borsten).

Waar ik achter ben gekomen is dat ik twee kwabjes in mijn hoofd heb. Nu mijn grijze massa niet in beslag genomen wordt door werk, boodschappen, sport en sociale dingen, ben ik overgeleverd aan mijn nutteloze-info-kwab en de irritante-liedjes-cortex. En ik kan ook nog lachen om de stomste dingen. Een prullenbak met de tekst recreatie-afval geeft mij een glimlach. Ik moet denken aan de afgedankte wc-rollen waarmee ik vroeger de stoomboot van Sinterklaas namaakte. Als ik door dorpen rijd ben ik ook altijd zo benieuwd hoe het is in Andere Richtingen. En bij het inboeken van opdrachten op het werk vraag ik me af hoe Overige Projecten eruit ziet.

Ik mis ze trouwens wel, mijn collega’s. Dat is geen grapje. Mijn wederhelft zit namelijk opgezadeld met al mijn flauwe liedjes en vragen. Maar mijn nog redelijk verse collega’s kunnen het misschien nog waarderen. Dat hoop ik.

Maar vooralsnog zit ik zelf opgescheept met mijn kwabjes en liefhebberijen. Ik lees een artikel over microchips, volgens NRC Next ‘de draadloze opvolger van de streepjescode’. Hoezo? Heb ik ooit de verkoper van de Etos draadjes zien ontpluggen van mijn tube tandpasta? En als die dat vergeten was, maakte ik dan een driedubbele salto achterover als het draadje doorlopen niet toeliet? En dan een frons van de caissière of een verontschuldigend ‘zal ik uw draadje er even uithalen’? En dat ik dan kijk naar de doos met tampons en vraag of ze die draadjes kan laten zitten? (Er schiet me trouwens een Libresse-reclame van de jaren 90 te binnen. Een vrouw laat haar tas vallen en een man helpt haar met opruimen. Dan pakt hij de Libresse en zegt de voice-over: ‘Je kent het niet hè?’) Nee, een vermelding van draadloos is zinloos. Dat is net zoiets als: de Nokia N97, de draagbare opvolger van de N95. Of: de nieuwe Honda CR-Z Hybrid, de paardloze opvolger van de Honda CRX.

Maar ik kan alleen maar glimlachen. Alleen de wind gooit soms roet in het eten. Was die een paar dagen nog een vriend tijdens het zeilen, nu veroordeelt die me tot een worsteling met de krant. En de Duitse kranten hebben nog geen tabloidformaat ontdekt (ook zo’n bizarre liefhebberij: Duitse kranten lezen). Mijn gedachten schieten van zeilen via hond naar zon en hebben een reikwijdte van hooguit een paar uur. Ik neurie hersenloos weer een irritant liedje totdat ik verveeld en lui in slaap val. En einde middag weer als een kreeftje op!

Bekijk alle logs van Kirin