Vorige week besloot Ollie het over een andere boeg te gooien en stuurde me een heuse liefdesbrief. Ben ik nu tevreden? Natuurlijk niet, want bij vrouwen is het hoe dan ook nooit goed.

Lieve Ollie,

Een heuse liefdesbrief. Goh. Ik geef toe, ik was er even stil van, je gebruikt mooie metaforen en vergelijkingen. Helaas ben ook ik een vrouw -echt waar!- en worden vrouwen altijd achterdochtig van dit soort teksten, helemaal als er vooraf wat onaardige dingen zijn geschreven.

Probeer je het nu goed te maken, probeer je me in de zeik te nemen, wat is je bedoeling? Eerst ben ik een egoïstisch wezen en nu opeens doe ik 'met mijn ogen het firmament exploderen'. Je snapt toch zelf ook wel dat dat verwarrend is? Eerst was ik een typisch vrouwmens en stond ik symbool voor alles wat er mis is met deze wereld, en nu opeens kan ik rustig in een vuilniszak flaneren, want het maakt me unieker dan ik al ben?

Wat verwacht je nu? Dat ik mijn eerdere klachten en bezwaren -hopla- laat vallen? Je alles vergeef wat je tegen me gezegd heb en me vol overgave in je armen werp?

Dit is net zoiets als eerst tegen een vrouw zeggen dat die broek haar inderdaad dik maakt en vervolgens proberen uit te leggen dat ze echt heus waar de mooiste vrouw ter wereld is. Dat lul je niet meer recht, Ol. Toch moet ik daar mijn complimenten voor geven. Jullie mannen hebben het briljante talent om echt alles fout te kunnen doen en alles te verpesten.

Krijg ik eens een mooie liefdesbrief met bloemrijk taalgebruik, geloof ik er geen snars van omdat je eerst gemeen tegen me was. Toch knap.

Sukkel.

Bekijk alle logs van Judith