Ik had heel lang geen kapperstrauma.
Heel veel mensen schijnen dat wel te hebben. Van te kort tot te rood tot een ongewenste pony. Het schijnt allemaal te gebeuren.

Kappers zijn een eigenwijs volkje.

Nu ben ik van nature gezegend met een enorme bos krullen ('Jee, jij hebt echt veel haar!') waarin misknipsels niet opvallen. Door de bomen zie je bij mij het bos niet meer zeg maar. Ik waande me dan ook altijd veilig voor het kapperstrauma.

Maar dan ben ik van teruggekomen.

Bij de kappersmevrouw (die zelf echt onwijs hippe streepjes in heur haar had, een waarschuwing in zichzelf) meldde ik dat ik mijn lange haar wat meer in laagjes wilde. Nogmaals, in mijn geval is zo'n verzoek altijd oké. Die laagjes verdwijnen in een warboel van krullen zodat je helemaal niet ziet wat er qua model eigenlijk aan de hand is.

Ik zakte lekker onderuit in de zwartleren kappersstoel.
Helemaal zen met een kopje thee, verstand op nul, de kwebbelende kapster op de achtergrond.

Hm, ze is nu wel heel veel bovenop m'n hoofd aan het knippen.
...Zal wel meevallen....Toch?
En mijn haren beschikken dankzij hun volume nu eenmaal over die alles verdoezelende werking, dus waar maak ik me druk om?
Relax.

Inmiddels was ze uitgeknipt. Toen kwam het wonder dat diffuser heet.Voor de leken onder ons, dat is een soort fönh, maar dan met een blaasstuk vol gaten en dikke pinnen. Dan kun je je krullen mooi accentueren.
En oooow, dat vinden kappers leuk!

De kappersmevrouw gebood mij op te staan en met m'n hoofd voorover te hangen. Dan werkt de diffuser het beste, zei ze. 'Toch jammer dat je zo'n heel apparaat hebt en dan nog fysieke inspanning moet verrichten' dacht ik.
Een kwartier lang hing ik ondersteboven, krampachtig proberend dat er nog een beetje relaxed uit te laten zien. Je wilt niet al te lullig overkomen op de mensen die net de salon binnen komen.

Na een kwartier was het werk en het wonder geschied. Ik mocht weer overeindkomen.
Kappersmevrouw klapte van blijdschap haar handen blauw.
'Kijk, wat een bos krullen he? Helemaal van jezelf!'.

Alsof ik mijn krullen nog niet eerder had gezien. Dat had ik natuurlijk wel, al moet ik toegeven, nog nooit in dit model.

Een soort uitvergrote afro mat.

Kort van boven en aanzienlijk langer van onder. Zonder natuurlijk verloop.

Mensen met krullen weten dat als je die kort knipt, ze extra enthousiast gaan krullen. Dat had ik nu dus ook. Hierdoor leek het model van mijn haar enigszins op een champignon. Een grote, dankzij de diffuser.

Toen ik naar huis liep voelde ik mijn haar enthousiast meeveren(Pam! Je haar danst!). De coupe afro die ik in winkelruiten weerspiegeld zag deed niet onder voor die van de Jackson Five in hun topdagen.

Sindsdien heb ik ook een kapperstrauma. Ik durf niet meer. Ik wil ook niet meer.

Kappers doen altijd wat ze zelf willen. Daar kan zelfs mijn haar niet tegenop.

Bekijk alle logs van Niké